Wat ik zou willen doen..

Een persoonlijk verhaal met een open einde

In 2017 verhuisde ik samen met mijn keukentafellief Paul Laaper naar Drenthe.  Vlak voor we verhuisden bleek hij een tumor aan de tondbasis te hebben. Behandelingen volgden. Net toen we dachten te kunnen gaan Drentenieren, werd weer een tumor ontdekt. Dit keer was het een zeldzame kanker, slijmvliesmelanoom.
Om een lang verhaal kort te maken, op 4 september 2020 overleed hij aan de gevolgen van de bijwerkingen van de behandeling.

De stroomversnelling waarin je terecht komt, niet alleen geestelijk en fysiek, maar vooral administratief. Het gebrek aan ondersteuning, maakte dat ik erover ben gaan schrijven.

 

Ik noem de naasten van (kanker)patienten Zijlijners. Ze zijn er wel, maar hebben weinig in te brengen. Voor hen is niet de ziekte maar de nasleep het zwaarst. Zelden wordt er aan de zijlijner gevraagd: en…hoe gaat het nu met jou?

Er borrelt al een tijd een idee in mijn hoofd.

Ik zou meer aandacht willen voor ‘zijlijners’. Dat kan zijn door hen te helpen na het overlijden van de partner. Maar ook door organisaties, te helpen met de manier waarop zijn omgaan met mensen die tijdens de zware rouwarbeid ook nog eens tegen muren van onwil en onkunde oplopen.

  • Waarom moeten we telkens alles mailen?
  • Waarom heeft niet elke organisatie standaard een overlijdensdesk?
  • Waarom is er geen standaard als het gaat om de formulierstroom?
  • Waarom is de belastingdienst zo ingewikkeld en tegenwerkend?
  • Waarom kan nieteman de juiste toon vinden? 
  • Waarom is niet alles op een plaats te regelen?
  • Waarom duurt alles zo lang?

Voor nu beschrijf ik dat allemaal op zijlijner.nl maar ik puzzel over meer en echt iets doen.

 

Scroll naar top