Vanaf de zijlijn: Steen

Herken je dat?
Dat je soms probeert diep adem te halen en dat het niet lukt?
Dat het even blijft steken halverwege je longen?
Ik had me zo vast voorgenomen om niet in de ‘zorgen voor rol’ terecht te komen.
Ik wilde in deze fase zo graag de schouder zijn, de vrouw van. Dat is helaas mislukt, ik zorg, neem taken over, regel en rij.

Is het:

  • Houden van?
  • Een manier zoeken om er te zijn en om Paul zo te ontlasten?
  • Een poging is om het huidige leven voor ons samen wat aangenamer te maken?
  • Angst?
  • Overgeven en overleven?

Weet je wat ik het allerergste vind?
In het hele medische circus om Paul heen is er weinig aandacht voor de partner.
Er wordt daar zelden aan mij gevraagd hoe het met mij is.
Vier keer per dag komen de fantastische mensen van de wijkverpleging voor Paul langs. Voor mij vreemde gezichten en een hallo en dag als ik de deur open doe.
Bij de bezoeken aan de verschillende specialistische routines: een slap handje en vervolgens de klinische redenatie
Altijd is Paul de gesprekspartner en patiënt.
De partner is in de medische wereld een wormvormig aanhangsel.
(gelukkig corrigeerde Paul me door aan te geven dat er heel veel ‘gewone’ mensen aan mij vragen hoe het met mij is en dat ik daar ook heel veel steun aan heb).

Soms denk ik: deel een tumor restje met me…dan is het minder zwaar en dragen we het samen. Maar zo werkt het niet.

De vorige keer heb ik daar achteraf zo vreselijk veel last van gehad.
Niet alleen ikzelf…maar vooral WIJ als koppel.
Het uitleggen van mijn gevoelens en ervaringen voelde zo oneerlijk.
Ik was en ben niet ziek en het klinkt zo egoïstisch als ik mopper en sip.

De impact die kanker op een relatie heeft is onbeschrijfelijk.

Daarom deze post, want we delen hier alles, dan mag dit ook!
Ik ben even weg.

Er is namelijk nog een Karin, een ondernemer, een vrouw van, een netwerker, een dochter van, een moeder van, een vriendin van, een collega van.

Ik ga even weg, tien dagen op roadtrip met mijn dochter.
Met een knoop in mijn maag en een steen op mijn hart

16 reacties op “Vanaf de zijlijn: Steen”

  1. Ik hoop dat de steen verandert in drijfsteen en je zoveel gegeten hebt dat er voor knopen geen plaats meer is. Geniet van je vakantie. X

  2. Lieve Karin geniet er van samen met je dochter! En ja klagen mag. Soms is het leven gewoon K..
    En sterkte samen! Liefs Yvonne

  3. Goed dat je dit zo deelt, hopelijk lucht het ook wat op. Kanker heb je zeker samen!
    Geniet van je roadtrip!

  4. Laura zal je helpen en kijlt de stenen het eerste beste meer in! Dat geeft verlichting en ruimte. Ruimte die je nodig hebt om ondanks alles je op te laden en te genieten op jouw manier.
    Ik wens je een goede vakantie, maar dat wist je al.

  5. Wilfred Rubens

    Genieten is misschien niet het goede woord. Maar je hebt zeker verdiend om even ergens anders mee bezig te zijn. Ik heb veel bewondering voor wat je doet en hoe je dit verwoordt.

  6. Hop Karin Ga! Alles mag er zijn. in wat jij schrijft geef je betekenis aan samen. Fijns met Laura is jou en jullie samen en d’n Paul enorm gegund. Kus uit Tilbabwe

  7. Ik herken zo goed wat jij voelt. De vrouw van de patiënt. Wat goed dat je het ook gewoon uit. Niet dat dat wat oplost maar het is wel de waarheid. Het is wat het is. Ik maakte voor mezelf ook afspraken bij de oncologisch wijkverpleegkundige. Gewoon om te kunnen praten, te schreeuwen en te huilen. Geniet van de trip met je dochter!

  8. De partner van……..
    Mijn vader is lang ziek geweest, heeft alle hoeken van het Parkinsonhuis gezien en gevoeld.
    Ik ging naar mijn vader op bezoek in het verpleeghuis, praatte met hem, hield zijn hand vast als ik aan zijn bed zat en zag dat hij het moeilijk had en had het daar met hem over, ging met hem op stap, hij in de rolstoel enz enz.
    Als ik dan thuis kwam vroeg ik aan mijn moeder of het eten al klaar was want ik had niet zoveel tijd.

    Ik herken het wel Karin van de zieke en de partner van en hoe ik daar mee omging.
    Toen ik jouw verhaal las moest ik daar direct aan denken.

    Ik hoop dat je een mooie tijd hebt (gehad) met jouw dochter.
    Goed dat je het er met ons over hebt.
    Dikke kus van mij.

  9. c.h.m.Schellinger

    Karin, je bent een kei!! Alles wat je gezegd hebt is in het belang van Paul, alleen dokters hebben hun eigen werkmethoden en daar heeft Paul wel mee te maken. Laat het los. Geniet met je dochter van deze korte vacantie

  10. Als jij goed voor jezelf zorgt, kun je de wereld ook weer beter aan. Een fijne roadtrip gewenst en een dikke knuffel!

  11. Jemig Kaat ik had deze post gemist, stond ineens in de spam ‍♀️. Ik denk dat jouw beleving voor heel veel mensen herkenbaar is. Jij bent er eerlijk in. Zien en gezien worden. Partner zijn van. Je moet toch maar mee in hetzelfde schuitje. Dikke knuf

  12. Lieve Karin en Beste Paul,
    Ben net terug uit Schotland en na het lezen van jullie posts weer terug op de grond. K het is zo herkenbaar wat je schrijft en o zo moeilijk om het aan je omgeving duidelijk te maken dat je er ook nog bent en dat ze je serieus nemen en dat je ook gevoelens hebt en net zo maar anders dan Paul meelijdt tijdens het hele proces. De wanhoop, het wachten, net overal achteraan zeulen, je wordt er zo moe van. Goed dat je daarom even je zinnen op iets anders richt. Fantastisch dat je het doet en durft. Doe en geniet van je trip het al je veel opleveren. Ik blijf jullie volgen. Groet Herman

  13. Lieve Karin, wat goed dat je even voor je zelf kunt kiezen, want dat heb je zo nodig! Erg benieuwd naar je reis belevenissen!
    Paul is in goede (zorg-)handen en zal straks jou als lieve partner weer graag in zijn armen sluiten.

    Paul, heel veel sterkte met alles en met een knoop in mijn maag lees ik jouw belevenissen. Knap hoe je dit kunt delen. En positief kunt blijven!

    Liefs van Ellen

Reacties zijn uitgeschakeld.

Scroll naar top