PHOT: Tel je zegeningen

Toen ik zaterdagmorgen de Tweet van @pienbetuwe las over haar 18-jarige zoon die ’s nachts dodelijk  was verongelukt …brak mijn moederhart een beetje mee.

Iemand die je volgt op Twitter en waar je bijna dagelijks meeleest over de gewone dingen in het leven.
Ineens lees je geen Tweets mee, maar je leeft ze mee (voor zover dat mogelijk is).


Dat vind ik lastig, niet omdat de manier waarop Pien haar verdriet met ons deelt lastig is, maar omdat het mij zo raakt.

Ik bewonder haar sterkte, haar manier van verwerken en de manier waarop zij met ons deelt hoeveel ze van Pieter hield en nog houdt.
Haar worsteling, het gevoel dat het een boze droom is.
De prachtige foto van Pieter thuis en later op de rouwkaart.

Een bijna man die zo weggerukt wordt uit levens, onvoorstelbaar.

Ik vind het lastig omdat je op een afstand meeleest, meeleeft en vooral een poging doet om mee te voelen.

Dat laatste is schier onmogelijk.

Ik kan me niet voorstellen hoe kapot je gaat als je je zoon verliest.
Zeker niet als het op zo’n manier gaat….ineens…onverwacht en in de nacht.


Ik was daarom bij het maken van deze #Phot een egoïstische moeder.
Ik had mijn twee mannen even nodig…ik moest ze even knuffelen en vasthouden.


Zelfs bij het plaatsen en bekijken van de foto, denk ik…..zal ik het wel doen?
Ja dus, we proosten op het leven en in mijn hart leef ik mee met Pien en haar familie!

Op dagen als deze realiseer ik me: pluk de dag….en geniet van het leven….het kan ineens zo anders zijn.


senw2

(de foto van mijn mannen, met hun toestemming natuurlijk).

#PHOT is een initiatief van Karin Ramaker (Met-K.COM)

3 gedachten over “PHOT: Tel je zegeningen

  1. Toen Vargas Llosa laatst werd geïnterviewd voor zijn tachtigste verjaardag zei hij:
    “Leef je leven alsof het eeuwig is en beschouw de dood als een ongeluk”. Daar moest ik over nadenken en het bleef hangen in tegenstelling tot: “leef je leven iedere dag alsof het je laatste dag is”. Zo te leven past me niet. De eeuwigheid betekent wel dat je het ongeluk altijd bij je draagt. Toch verandert die verschrikkelijk verdrietige herinnering langzaam mee met jou als mens. Dat vind ik een troost.

  2. @Liesbeth, PRACHTIG …..en beter ja…goed leven is altijd belangrijk en altijd feesten ook wat oppervlakkig. Ik ga de zin van Vargas bewaren! dank je wel!

Een reactie plaatsen