#PHOT: Over mores en coaches #LeerKRACHT

Voor Eva, Myrthe, Evelien en Sari

Nog niet één keer schreef ik over mijn bibberende ervaring als ExpertCoach bij de stichting LeerKRACHT. Deels omdat ik er nog niet zeker in stond, deels omdat ik hyperallergisch ben voor het woord coach…laat staan als er expert voor staat.

Totdat mijn keukentafellief vanavond zei…alsof topsportcoaches hun team nooit een schop onder hun kont verkopen.

Afijn…de nietsvermoedende lezer snapt er geen bal van.
Daarom (waarschuwing dit wordt een longread) even tekst…duiding en meer.

Sinds augustus ben ik gekoppeld aan drie MBO teams in het Rotterdamse. Ik heb bij mijn sollicitatie bij LeerKRACHT expliciet aangegeven dat MBO de schoolsoort is waar mijn hart ligt. Die taal versta ik en die ik spreek.

LeerKRACHT is een stichting die teams in scholen samen met schoolcoaches helpt om het onderwijs te verbeteren.
Dat doen ze,

  • niet door te vertellen wat goed is voor de teams en teamleden.
  • niet door te vertellen hoe het anders en beter moet.
  • door de team weer eigenaar te maken van het onderwijs en het onderwijsproces.
  • door de teams erop te wijzen dat de leerling…pardon…student ook een mening heeft en gehoord wil worden.
  • door de teamleiders, managers, coördinatoren te ondersteunen (what’s  in a name) door ook hen te leren soms iets los te laten en ergens anders juist iets vast te pakken.

Met behulp van de vier leerKRACHT instrumenten en de daarbij behorende werkvormen gaan teams een traject in waarin vooral de wekelijkse ritmiek van belang is.
Elke week samen aan de slag met haalbare kleine veranderdoelen, met constant dat onderwijs en de stem van de leerling in gedachten.
Oh en (wat mij betreft bijna het belangrijkste) het is geen scholing, training of cursus maar het is de aanzet tot een duurzame verandering. Het leren moet gaan stromen!

Zo mijn bonuspunten zijn behaald.

Bij de teams waar ik bij betrokken ben, zijn de stadia waarin teams nu verkeren nogal verschillend. Managers, omgevingen en organisaties zijn organismen waar je als team niets aan kunt veranderen, maar toch doen ze elke dag dat wat ze moeten doen. Leerlingen begeleiden naar een vak.

In dat woelige klimaat zijn de schoolcoaches veel belangrijker in dit proces dan de rol die ik heb.
Schoolcoaches zijn de spil en de motivatiemotor en wat hebben die een ‘uitdaging’.
Wat ik moeilijk vind is de herkenning van de dagdagelijkse realiteit en de in gang gezette ritmiek. Doelen, acties en meetbare resultaten.

Maar….weet je wat mensen in onderwijs moeilijk vinden?
– samen successen vieren
– elkaar complimenten te geven
–  met feedback omgaan

Oh wacht dat is iets coacherigs…
Bij een bord staan en vragen hoe sta je er in?
De smileys tellen en delen waarom.

Maar is het niet gewoon het ‘mens’ zijn?
Het elkaar in de waarde laten?
Je professioneel opstellen?

Ik ben geen coach…of liever gezegd ik voel me geen coach.
Ik erger me aan docenten die zich als leerling gedragen en zeg dat dan ook recht voor zijn raap
Ik ga dan spiegelen en ben een echte bitch
Ik ben een verbaal monster en stel de vragen: hoe ga jij om met leerlingen die zich zo gedragen. Wat doe je dan?

Ik ben geen expertcoach..of liever gezegd ik ben geen coach.
Maar ik maak gelukkig deel uit van een team….en samen zijn wij cirkel 50 van LeerKRACHT.
Van zacht naar hard.

Daarom de #PHOT (Foto op Dinsdag).
De Rotterdamse mores meets de Uteregse mores.

photrotterdam

We gaan lekker
Ja toch?

Niet dan?


 

Een reactie plaatsen