Nee zeggen is eng!

Toen ik vanmiddag vakkundig onder handen genomen werd bij mijn persoonlijk haaradviseur, want morgen komt er een “echte fotograaf met een echte visagiste” een setje fotos maken, sprak ik een doorgewinterd zelfstandig ondernemer.
Mwah,  ik kom niet voor minder dan 1.500 euro een keynote geven, sterker nog ik ken mensen die er zo 8000 euro voor aftikken. Wat beduusd bedacht ik…..ik vind 500 al een eer en durf soms 750 te vragen.

Ik ben zo’n onzeker tiepje, vinden ze me wel goed genoeg? Maar vervolgens probeer ik dus wel de presentatie, workshop, keynote binnen te halen door te onderhandelen. Is er kans op een vervolgopdracht telt dan mee. Heeft iemand me in het verleden een dienst verleend en doe ik zo iets terug?

Wanneer zeg ik nee?

  • Als ik een slechte ervaring heb van de vorige keer….niks goed…niks leuk..niks dankjewel.
  • Als ik na herhaaldelijk vragen en dreigen eindelijk de rekening betaald heb gekregen…..mooi dat er geen volgende keer komt.
  • Als ik het gevoel heb dat ze voor een duppie op de eerste rang denken te zitten.
  • Als ik denk dat ik alleen gebruikt wordt om anderen erop attent te maken dat ik er ook ben.
  • Als ze alleen gratis willen halen en ik er geen ruk mee opschiet…wat brengt het mij?

Natuurlijk zeg ik geen nee. Ik schipper, onderhandel slap, schuif, twijfel, mopper, huil en zeur dan thuis.
Maar nee zeggen….is mijn eer te na…ik leer juist van mijn fouten en word alleen maar beter in dingen die ik eigenlijk helemaal niet leuk vind.
Rapporten en beleidsplannen schrijven. Vergaderen ook zo’n niet piece of keek.

Ik zeg JA en schrijf vervolgens wel een blogpost over het feit dat ik NEE had moeten zeggen.

Over #kommaarop een keer in de maand een blogpost over een thema in ondernemerschap

Een reactie plaatsen