Met ‘n oog op de wereld – Update en overwegingen

Auteur: Paul Laaper

Update
Als je dit leest, heb ik er drie weken bestraling opzitten. Tot nu toe zo goed als geen bijwerkingen, maar ik vermoed dat dat niet zo blijft. Het enige vervelende is dat bijna alle afspraken in de middag zijn en dat betekent dat er weinig ruimte is om wat anders te ondernemen. En dan te bedenken dat de bestraling zelf maar een paar minuten in beslag neemt. Het is weinig enerverend. Het zij zo.

Overwegingen: hoe ervaar je het proces tot nu toe, hoe sta je erin?
Tsja, probeer daar maar eens antwoord op te geven. Zo’n proces kent vele elementen en hoe je die ervaart is afhankelijk van de keuze die je daarbij maakt. Want bij bijna alles zijn er meerdere mogelijkheden. En dat je keuzes hebt, betekent dat je invloed uit kunt oefenen.
Ik zal mijn keuzes hierna beschrijven, maar spreek daarmee geen oordeel uit over de keuze die iemand anders maakt, dat is ieders eigen verantwoordelijkheid.

Acceptatie. Het feit dat je kanker hebt, is geen keuze. Je kunt vervolgens kiezen voor de slachtofferrol, maar ik ben de patiënt die zegt ‘ok, het is me overkomen, ik probeer er het beste van te maken’. Je kunt de patiënt zijn die zijn genezing alleen af laat hangen van de tomeloze inzet van artsen, verpleegkundigen, medicijnen etc, maar ik kies ervoor om daarnaast actief te werken aan mijn eigen genezing door te doen wat daarbij helpt.

Is het zwaar? De een ervaart het als een kilo lood, ik als een kilo veren.

Taxi.
Dagelijks twee uur in de taxi kun je slapend op de achterbank doorbrengen (soms is het nodig) of je favoriete podcasts beluisteren. Ik zit naast de chauffeur m/v, omdat het voor hen en mij ook leuker is om die ritten keuvelend door te brengen. Het heeft me inmiddels waardevolle tips voor vakantiebestemmingen opgeleverd, een interessant gesprek over energie en de verduurzaming van je huis en ik weet wat de taken van een baanmarshall bij motorraces zijn. En dat naast de avonturen die taxichauffeurs meemaken. Het scheelt natuurlijk dat een aantal chauffeurs mij al meerdere keren gereden hebben.

Bestraling. Onderdeel van het totaalpakket. Je kunt je ergeren aan de wachttijden, ik beluister mijn favoriete podcasts. Over de bestraling zelf heb ik al iets geschreven. Of je daarbij een keuze kunt maken over hoe je die beleeft, betwijfel ik. Iemand die wat claustrofobisch is, zal niet zomaar een knop om kunnen zetten. Voor mij is het gelukkig geen opgave.

Humor.
Zijn harde grappen en grappen überhaupt wel mogelijk? Humor werkt relativerend, maakt het ongrijpbare grijpbaar. Dat hele grote onbevattelijke en bedreigende, wat kanker is, wordt door humor wat kleiner gemaakt. Niet minder erg, het blijft een kilo. Dus ja, wij kiezen bewust voor het gebruik van humor. Grappen over mijn ontbrekende oog zijn geen probleem, geeft mij ook de mogelijkheid de dingen in een ander perspectief te zien. Voor zover dat kan met 1 oog.

dav

1 Oog. Hiervoor geldt eigenlijk hetzelfde als wat ik bij acceptatie en in vorige berichten al beschreef. Het devies blijft: goed uitkijken! Het enige echte ongemak dat ik ervaar, is dat ik geen auto mag rijden. Het beperkt mijn mobiliteit sterk, zeker als het weer wat slechter wordt.

Thuiszorg.Verzorgt dagelijks de wond van de oogkas waarbij we veel lol hebben. Over de vpk-en van de thuiszorg heb ik al eerder een bericht geschreven. Ik kan me niet voorstellen dat je die anders benadert/behandelt dan dat ze jou benaderen/behandelen. Uit de gesprekken die ik met ze heb, maak ik op dat er mensen zijn die die keuze dus wel maken.

Reacties.
De reacties die we krijgen, met name die op de blogposts, maar ook alle andere blijken van betrokkenheid, zijn echt een steun in de rug. Dus daar genieten we best van.

Zorgen.
Maak je je dan geen zorgen? Natuurlijk wel. Ik heb ze beschreven in de aanloop naar de operatie. Ook het effect van de bestraling is een zaak van afwachten. Maar het mogelijk negatieve resultaat laat ik nu nog niet mijn leven beïnvloeden. Het zou betekenen dat er een donkere wolk boven elke dag zou hangen. Dan kies ik toch maar voor de zon.

19 reacties op “Met ‘n oog op de wereld – Update en overwegingen”

  1. Lieve Paul, met jou en voor jou, kies ik ook voor de zon. Dat hij maar mag blijven schijnen, met soms een wolkje,! ❤️

  2. ManMan, wat een blogpost… En maar zeuren over het mooie weer dat ‘wij’ zo zat zijn onderhand. Ik en met mij vele andere NL’ ers, moeten zich dieper dan diep schamen hiervoor. (Schamen moet je sowieso tegenwoordig geloof ik. “Sorry dat ik besta”, lijkt het wel.)

    Maar ik meen het in deze serieus.

    Zie de zon, Paul, je bent geweldig! Grote bewondering voor jou en Karin. Maar dat wist je. Dank je wel weer!

  3. Wat heb je dat inspirerend geschreven Paul. Verfrissend. Leerzaam. Mooie positieve blik op wat je overkomt. Veel mensen beseffen niet dat het een keuze is hoe je met kanker om gaat. Echt onder de indruk! Geniet van de zon!

  4. Wilfred Rubens

    Goddorie Paul. Bewonderenswaardig hoe je hier mee omgaat. Al weegt een kilo lood volgens mij even zwaar als een kilo veren. Maar dat ligt er natuurlijk ook aan hoe je daar tegenaan kijkt. Voor zover mogelijk.

  5. Respect voor jou (jullie). Hoe je met dit k-proces omgaat is inspirerend. Mooie blogposten waarmee je mij (ons) op de hoogte houdt. Wens je echt een bijverschijnsel-loos tijdperk toe!

  6. Bijzondere foto Paul! Je lacht en je oogt nog steeds positief! We leven met jullie mee hier op afstand! Sterkte en liefs uit Maarn!

  7. Niets toe te voegen aan de reacties. Heel fijn dat je er zo naar kijken. En dat met één oog
    Zet ‘m op verder! Gaaf shirt!

  8. Geachte heer Laaper, Geachte mevrouw Winters,
    Ik overweeg serieus gerechtelijke stappen te ondernemen.
    Dit is pure broodroof.
    Dit gaat over het gunnen, ………liever gezegd het niet gunnen van de invulling van vrije tijd, waar een rechtspersoon (ik bv) zijn/haar levenstaak aan ontleent en waar u, met de invulling die u geeft aan uw Slachtofferschap volledig voorbij gaat aan de manier waarop u en uw partner om zou moeten gaan met dat Slachtofferschap.

    Ik zal het voorgaande proberen eea nader voor u toe te lichten.

    Zoals u weet werk ik al 10 jaar met veel plezier en overtuiging als vrijwilliger bij Slachtofferhulp Nederland. De mogelijkheid van inzage in de vele dankbaarheidsuitingen zijn bij mij opvraagbaar.
    In die 10 jaar ben ik zelden of nooit een situatie tegengekomen waarbij iemand op de door u beschreven wijze, die ik als onverantwoord wil benoemen, en met mij Pieter, invulling geeft aan zijn slachtofferrol.
    Mijnheer Laaper, ik kan hier niets mee en ik weet niet goed hoe hiermee om te gaan.

    Ik zie echter toch mogelijkheden voor mij, als vrijwilliger van genoemde organisatie, (al 10 jaar) om te doen wat er toe doet, zoals daar zijn:
    * via een gerechtelijke procedure de bestralingsmomenten naar de ochtend te plannen?
    * aan de hand van een door Slachtofferhulp ontworpen checklist te controleren of de thuiszorg/de taxi drivers toch wellicht steken laten vallen zodat we daarop adequaat op kunnen inzetten. (geheel kosteloos) Ik zou als voorbeeld willen noemen: neem aan u ontmoet op maandagochtend een taxi chauffeur die supporter is van een voetbalclub die speelt op het nivo Eredivisie!
    * ………

    Als u kans ziet om samen met mij de met * aangegeven onderwerpen invulling te geven zou ik af kunnen zien van de door genoemde mogelijkheid om gerechtelijke stappen te ondernemen.

    Tevens zou ik graag met u, op enig, uiteraard door u gekozen moment, willen bespreken, geheel vrijblijvend overigens, wat de gevolgen zouden kunnen zijn van het mee moeten sjouwen van veren en lood in de door u aangegeven gewichtseenheden.

    Hierbij zou de mogelijkheid van het vaststellen van PTSS tot onderwerp van gesprek kunnen leiden. ( een neef van mij is pas begonnen met een praktijk EMDR behandeling en kan voor, laten we zeggen de helft van de prijs, zonder bonnetje, een behandeling in gang zetten. Hij heeft weliswar nog geen diploma maar het is een goeie jongen.

    Beste Paul en Karin,
    Ik geniet van jullie blogs.
    Hou vol.
    Vr gr Jaap

  9. Hahaa! Het aspect van broodroof was nog niet bij me opgekomen, weer een nieuwe kant om te bekijken. Wat een verdwenen oog allemaal niet vermag!

  10. Dank je wel weer voor het delen! Wat fijn en mooi dat je je keuzes kunt zien. Dat maakt van die kilo lood inderdaad een kilo veren. Kus voor jullie!

  11. Een update. Zo stoer en zo kwetsbaar ook. Ik leef op afstand met jullie mee.
    Je vecht, veert mee en weer terug. Maar het is hard werken, leven. Zeker met de bestralingen en alle andere behandelingen. Hou je taai. Veel kracht, het is jullie zo gegund.
    Xx Karin

  12. Beste Paul, toch even een reactie vanuit de creatieve kant van je bestaan, soms knijp ik ook een oogje dicht om contrasten beter in te schatten…..dus wat dat betreft sta je in je voordeel. Hoop dat deze humor kan en mag. Veel sterkte natuurlijk met alle behandelingen en ik hoop tot gauw ziens! Schilderachtige groet, Adriana

  13. c.h.m.Schellinger

    Hoe moedig onderga jij je behandelingen!!! Geen gemopper, het is niet anders. GEWELDIG. Ook voor Karin is dat heel fijn. De foto is heel leuk. Je bent wel een paar kilo kwijt?? Paul ik denk veel aan jullie . Ik hou van jullie.!!!
    Veel liefs, Ine

  14. Bewondering hoe je er mee omgaat Paul! Ik denk aan jullie allebei. Veel kracht gewenst voor Karin en jou.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll naar top