Met ‘n oog op de wereld – Ervaringen

auteur: Paul Laaper

Gisteren een geanimeerd gesprek gehad met H., ervaringsdeskundige op het gebied van een oog verliezen. Ook hij had kanker in de neusholte en verspeelde o.a. dus ook zijn oog. Dat was zo’n 10 jaar geleden.
Ik ontmoet hem voor het eerst en wat direct opvalt (tsja, daar kom ik voor) is zijn onbeweeglijke kunstoog dat groter is dan zijn gezonde oog. Tijdens het gesprek kijk ik afwisselend naar beide ogen en dat doet normaal aan. Ik ben vergeten te vragen of hij dat gemerkt heeft.

Het is prettig te ervaren dat hij op dezelfde manier tegen het gebeuren aankijkt als wij doen: het is wat het is en daarbinnen moeten we er het beste van zien te maken. Niet verzwelgen in zelfmedelijden of wat dan ook. ‘Je ellende is net zo groot als dat je die zelf maakt’ (Oud-Javaansch spreekwoord).

Zijn vrouw schuift aan en het gesprek gaat grotendeels over het proces dat zij en ik doorlopen hebben of doorlopen. Blijkbaar is dat belangrijker en ingrijpender dan het feitelijke verlies, dat eigenlijk slechts terloops ter sprake komt.
Wat zijn de vooruitzichten, hoe kom je uit de operatie, kom je überhaupt uit de operatie? En hoe reageert je omgeving? Wat volgens H. helpt, is er heel open mee om te gaan en in een nieuwe situatie gewoon vertellen wat je gebeurd is, komt niemand voor verrassingen te staan.

Het belangrijkste praktische gevolg is het anders beleven van de ruimte, je blikveld is verkleind. Dat begint al in het verkeer: er is een dode hoek, blinde vlek aan één kant. Probeer het maar eens: kijk recht vooruit, dek een oog met je hand af, blijf recht vooruit kijken en haal vervolgens de hand weg. Dan zie je wat het afgedekte oog eerst wel zag. Alle begrippen die met ruimte te maken hebben, beleef je anders: hoogte, diepte, ver, dichtbij, afstanden etc. Vooral trappen aflopen is tricky. Maar verder valt er prima mee te leven.

Bij het afscheid krijg ik nog een kadootje:een plastic containertje. Op mijn vragende ogen reageert hij met: “Dat is om ‘s avonds je kunstoog in te doen. Toen ik er in het ziekenhuis een kreeg, was er blijkbaar geen geld om voor een opbergdoosje te zorgen. Nu heb jij er alvast eentje.” Ik hoop dat een medewerker van het UMCG dit bericht leest en dat er voor mij straks een kunstig bewerkt doosje voor mijn kunstoog is. En eentje voor H. omdat hij met zijn opmerking de zorg misschien weer een ietsiepietsie beter gemaakt zal hebben. Het containertje bewaar ik als een aandenken aan een bijzondere tijd.


Oogcontainer 5 cm

En op het moment dat ik deze blogpost aan het afronden ben, verneem ik dat Maaike, een oud-collega van me, aan kanker is overleden. Moeder van drie opgroeiende kinderen. Daarbij verzinkt het verlies van een oog in het totale niet.

6 reacties op “Met ‘n oog op de wereld – Ervaringen”

  1. Hoi Paul, heel herkenbaar wat H. tegen je verteld over met 1 oog zien. Tijdens mijn beide netvliesoperaties heb ik (tijdelijk) dezelfde ervaring gehad. Hoewel ik bij bekende trappen (thuis) geen problemen heb gehad, herken ik dat wel. Ook rondlopen in ruimtes met veel mensen, zoals een stationshal, is een uitdaging. Ik botste tegen iedereen op en snel naar links of rechts zonder bijna stil te staan en goed om me heen te kijken ging niet.
    Ik weet niet of het nog zo is, maar je kunt een rijbewijs krijgen (na nieuw examen) voor chauffeur met 1 oog.
    Enfin klein geneuzel……
    Veel sterkte komende week en ik zou er 1 willen drinken op de goede afloop, maar weet niet of dat ongeluk brengt, dus drink er 1 op jullie!

  2. Ha Ger, dank voor je aanvulling. Dat over in een grote ruimte met veel mensen lopen, heeft H. inderdaad ook aangestipt. Over dat rijbewijs kan ik nog steeds niets definitiefs vinden, wel over mogelijkheden e.d. maar wat nu werkelijk moet? En dat glas heffen we evenwel!

  3. Dag Paul,

    Wat mooi dat je deelt wat je in dit proces ervaart en wat je doet. Het is eigenlijk onbeschrijflijk wat er gebeurt maar woorden helpen toch om in contact te blijven met onszelf en mensen waar we van houden. Wat kun je zeggen als buitenstaander, ik weet een heel klein beetje wat kanker met je doet, vergeleken bij jou is dat niets, maar de manier waarop jij er samen met Karin mee omgaat helpt, dat weet ik wel. Wens je veel sterkte en een liefdevolle groet.
    Eef

  4. Dag Eef,
    dank voor je reactie. Het klinkt misschien raar in dit verband, maar ik vind het ook een uitdaging om woorden en beelden te vinden die dat onbeschrijflijke zichtbaar maken, ook voor mezelf. Het werkt therapeutisch. En de ene vorm is niet erger of minder erg dan de andere, ik denk dat de grens ligt bij ‘blijf je leven’ of ‘ga je dood’. Voor de rest beleeft ieder het op zijn of haar manier.
    En dan iets heel anders. Mijn moeder, al jaren dood, heette ook Eef (Eva). Als jouw naam valt, moet ik ook altijd even aan haar denken. En zo communiceren met jou, voelt ook een beetje als communiceren met haar. Bijzonder toch?

  5. Lieve Paul, wat bijzonder en ontroerend dat mijn naam jou aan je moeder doet denken. Ik voel me vereerd .
    Herkenbaar om voor het leven te kiezen. Ieder doet het idd op zijn/haar manier. Het is fijn als je het kan op deze manier. Ik vond dat bij mezelf geen verdienste, maar was er wel blij mee. Leven is ook liefde geven en ontvangen en je verbonden voelen. Dit proces maakte bij mij duidelijker dan ooit hoeveel mensen je het gevoel geven dat je gedragen wordt.
    Lieve Paul wens je goeds en sterkte.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll naar top