Met ‘n oog op de wereld – Ervaringen 2

Auteur: Paul Laaper

De spannendste dagen van dit jaar zijn voorbij, de relatieve rust is weergekeerd. Maar wat was het inspannend en uitputtend. Ik had jullie beloofd donderdag al wat van me te laten horen, dat werd vrijdag en het bericht bij thuiskomst wordt dus twee dagen later. Veel teveel te bedenken, overdenken en verwerken en terugkomen in een dagelijks ritme. Ik zal proberen het wat logisch aan te pakken.

De operatie.
Om tien voor zes in de auto om op tijd te zijn. Herinner je je mijn opmerking over een afspeellijst? Die allerliefste goede fee die mij chauffeerde had de avond daarvoor er nog eentje in elkaar geknutseld, dus met allerlei lofzangen op het oog toogden wij naar Groningen. Na ingecheckt te zijn in de luxe all-inclusive me geïnstalleerd en wachten op de rit richting o.k. En als je dan in het voorgeborchte komt te staan en ligt te wachten, gaat er van alles door je heen. En dat zijn geen vragen in de geest van “Heb ik het licht wel uitgedaan in de kelder?” In de o.k. word je gevraagd plaats te nemen op de offertafel van de medische wetenschap en dat doe je, want daar kom je uiteindelijk voor, maar het had ook iets macabers gezien de risico’s.
Uiterst vriendelijke en vertrouwenwekkende anesthesisten sloten me op van alles aan, plaatsten een kap op mijn mond en ik ging out. Het zal rond half negen zijn geweest. Toen ik Karin belde was ik weer on, maar het was meer een knipperlicht vermoed ik. Het belangrijkste was, en die boodschap is wel goed bij me binnengekomen, dat de operatie geslaagd was en dat er geen complicaties waren opgetreden. Dankzij dat eerder genoemde keurkorps van betrokken medici en verpleegkundigen.
We konden de volgende fase in.

De ziekenzorg.
Wat een professionaliteit en patiëntgerichtheid heb ik weer ervaren op de verpleegafdeling, net als twee jaar geleden in Utrecht. Het is een arbeidsethos waar de Nederlandse Horeca, vooral die in de Randstad, nog een forse punt aan kan zuigen. Ging er dan niks mis? Natuurlijk wel, maar waar gaat wel alles 100% goed?

Het oog.
Het oog is weg, foetsie, nooit meer teruggezien. Dus nu wennen aan een leven met 1 oog. Extra handicap op dit moment is dat er een dikke prop in de oogholte zit, waardoor mijn bril niet goed op mijn hoofd staat. De afstand van het glas tot mijn goede oog is vergroot, dus daar zie ik ook minder mee. Maar het lukt.
Vrijdag een rondje door het ziekenhuis gewandeld met Karin. Trap af, centrale hal in en ik was Karin ineens kwijt. Die bleek dus rechts van mij te lopen en dat stuk gezichtsveld heb ik niet meer, eerste leerpunt. Verder ben ik nog nergens tegenaan geknald, voorzichtig lopen en goed uitkijken is het devies.
Twee pogingen om nonchalant een tablet in een kleurloos glas met water te laten vallen resulteerden in twee succesvolle pogingen om nonchalant een tablet naast een kleurloos glas met water te laten vallen.
Brood snijden gaat probleemloos. (Ja mensen, ik snij nog zelf mijn brood, zal wel een vorm van recalcitrantie zijn, ik bepaal zelf wel hoe dik mijn boterhammen zijn. Nog meer zelfsnijers in het publiek?)
Een deel van de rechterkant van mijn gezicht is nog gevoelloos, ik heb ook geen pijn. In het ziekenhuis verwachten ze wel dat dat gaat veranderen en hebben me zoveel spul meegegeven dat ik er half Alteveer happy dreams mee kan bezorgen. Ik wacht het af.
Vandaag op de poli geweest om het verband te wisselen en de holte opnieuw op te vullen. Dus het zwarte gat gezien, maar over het niets valt eigenlijk niet zoveel te vertellen.

Weblog.
Het is een gouden idee geweest van Karin om dit weblog te beginnen. Ik was verbaasd over het aantal lezers en vooral over al die reacties die soms zo indrukwekkend en persoonlijk waren. Ik dank dan ook alle lezers voor het feit dat ze de moeite namen om onze berichten te lezen. Blijkbaar voorzag het niet alleen in onze eigen behoefte.
De frequentie van het plaatsen van berichten zal vanaf nu afnemen, we zitten in een stabiliseringsfase: oogkas- en beenwond moeten nu eerst voldoende genezen om de bestralingsfase in te kunnen gaan. Aan de einder gloort drie december, de datum die vastgesteld is om de volgende stappen naar een kunstoog te maken. Daar zijn veel surprises en gedichten rondom heen te bedenken.

Vanaf de zijlijn: Karin
Ik zie de dingen soms anders, kijk er met een scheef oog naar, heb een oogje op de leuke KNO arts en alles oogt anders.
Eerlijk gezegd: ik ben vanmiddag heel erg geschrokken van de oogloze diepte en moet echt even de realiteit verwerken. Dit is het…en meer wordt het niet.

18 reacties op “Met ‘n oog op de wereld – Ervaringen 2”

  1. Ik ben onder de indruk. Knap hoe je zó mooi kan schrijven over wat je overkomt. Ook ik leef met je mee. Ondanks dat ik je eigenlijk niet ken. Ik ben slechts de zakelijke buurman van Karin. Veel liefs

  2. Jullie blog voorziet zeker in meer behoeftes. Zo fijn om niet te hoeven vragen op momenten waarvan je niet weet of het past.. en evenwel te kunnen reageren. Wennen aan deze situatie zal voor beiden pittig zijn .. neem de tijd en blijf vooral schrijven over alles wat je wilt delen..

  3. Een heel voorspoedig herstel gewenst! Ik vind het heftig om te lezen, dus wat jullie allemaal hebben doorstaan…. Daardoor kon ik de woorden voor een reactie bij het vorige blog ‘even’ niet vinden. Sterkte allebei.

  4. Man man Paul, wat een moed en wat een waarnemingsvermogen. Daar heb jij dus blijkbaar geen twee ogen voor nodig…
    Ik hoop echt voor je dat de pijn wegblijft en er geen verdere complicaties komen. Jou kennende houd jij je keurig aan alles wat je verteld wordt (als je maar weet waar het voor is…)
    Voor Karin zie ik wel perspectieven: Als ze nu een keer genoeg van je heeft gaat ze gewoon aan de rechterkant lopen!
    Ik wens jullie nu heel veel rust toe en Paul een voorspoedig herstel.
    En geef me een seintje als je bezoek kunt gebruiken!

  5. Wilfred Rubens

    En nu maar eerst bijkomen en herstellen van wat dan ook. Jullie beiden.

  6. Dit is weer een prachtig geschreven column over een ontzettend ingrijpende gebeurtenis. Als lezer ben ik soms sprakeloos over wat jullie allemaal mee maken. Fijn dat die goede fee er altijd voor je is!
    Liefs!

  7. Waarnemer, schrijver, overdrager, observator… Je hebt je vak gemist, of nee, niet. Een docent doet niet anders. Maar bovenal partner van een waarnemer, schrijver, overdrager, observator, zorg-ster.
    Een andere kijk op het leven vanaf die dag dat er een zwart gat kwam. Ook hier zullen jullie mee leren omgaan. Doe het voor jullie zelf, zonder er hier uitvoerig over te melden. Genoeg aan jullie zelf, aan de tijd nodig het leven opnieuw te leven.
    Dank lieve Paul en Karin.

  8. Bedankt voor je blog Paul! Ik wens je veel sterkte met het herstel! En voor Karin wens ik ook alle goeds met het vinden van een plek aan je linker zijde en soms eens rechts! Veel liefs voor jullie

  9. Fijn dat ” we ” weer zijn ” bij gepraat ” . Ik heb er eerlijk gezegd naar uit gekeken. Jullie woorden verhalen veel en geven mooi inzicht in hoe het met jullie gaat en wat jullie beleven. Mooi opgeschreven maar ook wat een spanning, emotie en wat een ontdekkingen, wat een moed en altijd die, voor mij zo herkenbare en O zo belangrijke humor van jullie. Houd dat alsjeblieft vast Paul en Karin. Ik zie uit naar weer effe ontmoeten. Maar laat je door mij niet opjutten. Neem je rust en je tijd. Zoals mijn schoonmoeder altijd zei ( ze had gelijk ) alles komt altijd weer goed. Sterkte lieve mensen.vr Gr Jaap

  10. c.h.m.Schellinger

    Ik heb wel drie keer moeten slikken, hoe jij het allemaal hebt beleefd, Paul. Het is niet niets. Even een bultje weg laten halen !!! Ook jij Karin: stoer, flink , maar het komt toch maar op je pad. Hier branden weer de kaarsjes!! Gun jullie zelf de tijd om alles te verwerken en te aanvaarden !! Ieder op zijn manier.
    Heel veel sterkte en liefde voor elkaar. Liefs Ine

  11. Dag Paul, wat beschrijf je dit proces mooi. De confrontatie met het oog wat er niet meer is ljjkt me erg heftig. Wennen aan iets wat weg is, wat zo aanwezig is als je naar jezelf kijkt nu zonder dat oog. Respect voor je moed en kracht om het te delen.
    Veel sterkte voor de komende tijd.
    Liefs Eef/Eva

  12. Bedankt dat je ons zo op de hoogte houdt en wat beschrijf je het mooi. Ik wens jullie beide veel rust en tijd voor fijne dingen. XXX

  13. Hans Smeele (VIVES)

    Pff wat een heftig verslag…. Indrukwekkend. Heel veel kracht & sterkte samen!

  14. Hai Paul, lang ja veel te lang heb ik niet op je blog gereageerd, durfde het zelfs niet te lezen.
    Ik heb veel moed moeten verzamelen om dit alsnog vandaag te doen. Het waren de laatste tijd te veel verhalen/ervaringen in mijn omgeving, die mij angstig maakte om naar je te informeren. Zelfs de appjes en telefoontjes waren spaarzaam.
    En de gevolgen van je ziekte stemmen mij droef, ach wat was je toch een mooie slimme vent met die scherpe blik.
    Nu was/ben je altijd al mijn onderwijskundige held, maar wat jou (uhh jullie) allemaal overkomt en de manier waarop jij en Karin hiermee omgaan is werkelijk geweldig. Ik zou het liefst naar je toe komen om je te knuffelen en te bemoedigen, maar daar zit je nu niet op te wachten. En terecht ik ben een slechte knuffelaar. Dat je veel kracht had vriend wist ik natuurlijk als jaren, maar je zult wel even een extra portie nodig hebben, dus straal ik dagelijks wat naar je toe. Ik zal mijn Tibetaanse klankschalen ook maar weer eens uit het stof halen om je wat extra energie te brengen. You know what I mean.
    Heel veel kracht Paul en nog meer geduld en kracht Karin wens ik jullie.
    Jullie blijven in mijn hart.
    Groet Herman

  15. Net aangehaakt. Ik vind je een topper! Schouders eronder en niet zeuren tactiek. Beterschap, sterkte, succes en een ontzettend dikke knuffel!

  16. Guus en Inge

    We zijn stil van je verhaal en je cq jullie doorzettingsvermogen. We stay tuned.
    Groetjes en liefs uit Maarn

  17. Erno Mijland

    Tjonge, ik lees nu pas wat voor heftige periode jullie doormaken Paul en Karin. Beterschap en veel kracht gewenst om fysiek en mentaal te herstellen.

  18. Dag Paul,

    Ik ben onder de indruk hoe je jouw ziekteproces met zoveel positiviteit beschrijft in dit blog. Ik hoop dat jullie deze kracht samen vast weten te houden. Heel veel sterkte, hoop ook dat je de tabletten niet nodig hebt en dat je ze uit kunt delen in Alteveer.

    Liefs voor jou en voor Karin

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll naar top