Met ‘n oog op de wereld – De feeën van de thuiszorg

Auteur: Paul Laaper

Even wat rechtzetten en aandacht schenken aan degenen die het verdienen. De mensen die, naast mijn onvolprezen Karin, dagelijks een belangrijke rol spelen bij mijn verzorging, zijn de vpk-en van de thuiszorg. Elke dag weer, professioneel, liefdevol, patiëntgericht. Heldinnen en helden zijn het.

De wond die verzorgd moet worden, is niet veel voorkomend, dus niet iedere vpk heeft er ervaring mee, maar zal er toch een keer aan moeten. De afgelopen week deed die situatie zich voor en ze had dan ook een collega meegenomen die wel die ervaring heeft. Verband eraf gehaald en toen de schrik. Ik kan het me voorstellen: waar eerst een oog zat, is nu alleen een zwart gat zichtbaar, waar je met een zaklamp in moet schijnen om wat te zien. Als je dat voor het eerst ziet, zal het zeker luguber overkomen. Zonder commentaar nam de collega het over en terwijl ze uitlegde wat ze deed klaarde ze de klus. 

De volgende ochtend hetzelfde tafereel. Ook nu na het verwijderen van het verband de aarzeling. Aangemoedigd door de collega en mijn ‘Joh, ik voor het eerst een oog kwijt, jij voor het eerst een oogwond verzorgen’ ging ze aan de slag. Oogkas schoonspuiten, zalf smeren, verbinden, alles alsof ze het al jaren deed.

En het zal mijn weke docentenhart wel zijn, maar ik vond het een ontroerend moment. 

7 reacties op “Met ‘n oog op de wereld – De feeën van de thuiszorg”

  1. Prachtig geschreven weer Paul! Een ode aan de (thuis)zorgmedewerkers, ze verdienen het zó.
    Ja, je docentenhart zal nét een tikkie luider spreken dan je toch al grote mensenhart. Maar wat een gat zal er zijn in je hersteltraject zónder deze professionele thuiszorgers én zorglief Karin? Heel goed van je dat je je waardering voor ze uitspreekt.

    Dank voor je update en ik wens je alles wat je nu hard nodig hebt voor je herstel.
    Liefs Floor.

  2. Jaap van zoest

    Hoi Karin en Paul,
    Goed om jullie verhalen te ontvangen, we (riekie en ik ) lezen ze intensief. We leren er weer van.
    Zowel je plek vinden in de nieuwe en vaak nog onbekende situatie en de dingen die je daarin meemaakt voor jullie alle twee zijn een uitgesproken leerschool waar je doorheen mag/moet….
    Alleen al het accepteren van hulp als je altijd gewend bent geweest “het zelf te doen ” waar dat nu gewoon niet meer kan. Maar ook wat Karin schreef over hulp bieden en wat je daarin wel kan en wil als partner. Goed dat je daar zo helder in bent. Is, denk ik, voor iedereen het beste.
    Mijn vader kon, bv toen hij (heel lang geleden hulp behoevend werd) hulp accepteren. Hij verstond die kunst. Ze waren zoals je dat zegt “gek met hem”. Ook toen hij bv niet meer kon praten en schrijven. Dat was voor hem lastig maar ook voor de mensen om hem heen. Hij bleef er vrolijk en zichzelf bij.Dat heb ik altijd razend knap van hem gevonden.Achteraf heeft hij mij/ons daar erg mee geholpen. Maar ….je moet het wel kunnen!!!!
    Ik herken ook de door jullie ervaren kwalitiet van de zorg. In het laatste jaar van mijn schoonmoeder, ja Paul, mijn schoonmoeder, heb ik bv vaak gemerkt dat “de zorg ” het oprecht fijn vonden als ze een goeie dag had. Klinkt gek, maar je bouwt ook als mens er om heen een band met ze op. Ik ben ook nog steeds verbaasd over de kwaliteit van de zorg zoals vakbekwaamheid en klant gerichtheid, ook in de nazorg, toen ik heeeeeel lang geleden een tiaatje kreeg. Over die kwaliteit ? Jullie weten dat ik daar mijn steentje nog aan heb bijgedragen door de vakgroepvergaderingen van zorg en welzijn voor te zitten!!
    Hebben we het nog helemaal niet gehad over hoe warm het wel is. Doen we een volgende keer. Sterkte Karin en Paul.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll naar top