20 juni: In het land der blinden….

Vandaag was d-day in Groningen, alle uitslagen zijn bekend.
Voor je verder leest: Er zijn geen uitzaaiingen en het traject dat we ingaan is gericht op genezing.
Dat is mooi en minder slecht nieuws dan dat wij verwachtten.

Aan de andere kant, gaat Paul weer een stevige tijd tegemoet.
Het melanoom type 4 is erg agressief en ook stevig gegroeid de afgelopen periode. Paul heeft er ook inmiddels wel last van, vooral neusbloedingen, wazig kijken en vreemd gevoel in zijn wang.

De eerste stap is een operatie waarbij het melanoom verwijderd wordt.
Omdat het zo groot is en omdat de artsen zoveel mogelijk willen verwijderen, wordt zijn rechteroog opgeofferd. Omdat het een melanoom in het slijmvlies is en omdat er na de operatie bestraald gaat worden, is dat de enige oplossing. Het is best een zware operatie (3 tot 4 uur) en ook niet zonder risico’s, maar dat hebben we nog niet helemaal helder.

Bestralen als toetje
Nadat de wond geheeld is wordt er weer een volle mep bestraling over een gegooid.

Het is een traject gericht op genezing maar het zal geen kort en makkelijk traject zijn.
We verwachten dat de oproep voor de operatie nog 3 a 4 weken op zich laat wachten.

En wij?
Ik zeg net tegen Paul (we zitten met een welverdiend drankje in de tuin) dat het zo opschrijven en teruglezen van de dingen soms wat klinisch overkomt.
We hebben beiden geen idee van wat ons te wachten staat. Elk halfuur bedenk ik wel weer iets wat dan anders moet, geregeld moet worden of even niet kan.
Autorijden, camper rijden, fietsen, hoe lang duurt het helen van de wond om weer op pad te kunnen, wat doet het met zijn geest. Moeten we voor de operatie iets met papieren regelen?

De grappen die we maken (soms shockeren we een dokter of verpleegkundige) zijn hard en waarschijnlijk maskeren ze het diepere gevoel. Shit, shit en shit.

En ik?
Met een beetje schuldgevoel (echt maar een beetje) ben ik toch van plan om op 12 juli op vakantie te gaan met mijn dochter Laura. Ik heb dat echt nodig om werk los te laten en weer in de rol van partner van een kankerpatient te belanden.
De vorige keer werd Hong Kong/Vietnam van de agenda geveegd, dan is nu rondje met de Twingo in Europa echt iets wat ik wil doen.
De oranje badkamer op de verdieping moet aangepakt en gelukkig kan mijn huiskantoor ontmantelt worden om weer als slaapkamer te dienen. Want iemand met een tumor in zijn neusgat maakt het geluid van een hitsige olifant.
Gelukkig hebben we zicht op een lieve mevrouw die een keer in de week het huishouden wil komen doen.
Ook heb ik bij voorbaat geweigerd om verpleegkundige handelingen op me te nemen.
De vorige keer dat Paul ziek werd, lette ik niet genoeg op mezelf, dat ga ik nu echt anders doen.
We zitten samen in de ellende, maar voor mij zorgt er niemand anders dan ikzelf.

Volgende week alleen een update als er nieuws is, ach die krijg je vanzelf in de mail
(slim om je in te schrijven dus. scheelt me heel veel mails sturen).

Enne bellen mag…ook (vooral) naar Paul
mailen mag
reageren mag
whatsappen liever niet.
de hele zomer ligt nog voor ons…gezellig langskomen kan ook natuurlijk.

6 reacties op “20 juni: In het land der blinden….”

  1. Wilfred Rubens

    Uit je bericht klinkt hoop -dat is mooi- maar ook het vooruitzicht van een kl… tijd. Sterkte daarbij.

  2. Karin Donkers

    Wat een tijd gaan jullie weer tegemoet. Maar het is het allemaal waard zolang er hoop is. Blijf dicht bij elkaar, laat elkaar niet los maar zorg wel ook goed voor jezelf. En Paul natuurlijk ook. Mooi om humor te hebben en in te zetten, heeft mij ook veel geholpen. Maar af en toe schreeuwen en janken is op zijn tijd ook echt lekker. Ik wens jullie weer heel veel kracht! Dikke kus Karin

  3. Anita Pijnappels

    Wat een heftige vooruitzichten inderdaad. En ook: wat fijn dat genezing mogelijk is. Fijn dat jullie daar vandaag het glas op hebben kunnen heffen. Sterkte!

  4. Annet Smith

    Het klinkt allemaal weer als een lange moeilijke weg, maar wel eentje met hoop. Zorg goed voor jezelf en elkaar. Heel veel sterkte!

  5. Lizette Knuvers-Mijland

    Het nadeel van ons virtuele contact is dat je soms iets volledig mist…wat een weg staat jullie weer te wachten. Ik lees veel optimisme ook en dat vind ik ongelooflijk knap. Ik hef vanavond het glas op genezing en op een proces waarin jullie op elkaar en op jezelf letten. Liefs Lizette

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll naar top