Het is goed zo, maar wel oneerlijk.

Sotto Voce

Zoveel soorten van verdriet.
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.En niet het snijden doet zo’n pijn
maar het afgesneden zijn.

M. Vasalis

Op vrijdag 4 september 2020 is mijn keukentafellief Paul Laaper in het UMC Groningen overleden.
Hij heeft gewacht tot mijn vriendin Caren erbij was, zodat ik niet alleen overbleef.
Het ging ongelofelijk snel maar gelukkig is hij rustig ingeslapen.

Hij bleef tot en met donderdagmiddag stug volhouden dat hij nog niet klaar was.
Helaas dacht zijn lichaam daar anders over.
De bijwerkingen van de geslaagde immunotherapie zijn hem fataal geworden.

Op het moment van schrijven is hij nog in Groningen.
Hij komt vandaag naar huis.
We hebben het prieel in de tuin voor hem klaargemaakt, zodat hij nog even bij ons is.
Dit is de plek waar hij heel graag samen met mij oud had willen worden.

We puzzelen hier nu met elkaar over de crematie en het vieren van een klein feestje op het leven.
Corona is een beetje spelbreker.

Ik kan het nog niet bevatten…de achtbaan van vieren dat er even ‘kankervakantie’ was naar de plotselinge complicaties die hem parten speelde.

Het is goed zo, maar wel vreselijk oneerlijk!

Ik had hem zo graag nog via de stichting Ambulancewens een ritje Madurodam gegeven.
Helaas hebben we daar de tijd niet voor gekregen. Ik gun heel veel anderen wel dat ze die tijd nog hebben.
.
Stuur dus iemand anders op weg via met de Stichting Ambulancewens

15 reacties op “Het is goed zo, maar wel oneerlijk.”

  1. Nee Karin!
    Wat een afschuwelijk bericht.
    Van goed nieuws en hoop, naar groot verdriet en verslagenheid.
    Ik weet dat geen enkel woord hier passend of troostend is.
    Maar toch. Gecondoleerd en heel veel sterkte.
    Een hele dikke kus van mij!

  2. Och lieve Karin toch nog snel gegaan ondanks de lange weg. Erg verdrietig. Wat fijn dat hij nog even op jullie droomplekje bij je is. Het is niet te bevatten.
    Heel veel liefs en sterkte Eef

  3. Lieve Karin,
    Heel lang geleden heb ik Paul Laaper in P11, “zijn lokaal ” voor het eerst ontmoet.
    Ik had mijn tweede sollicitatie gesprek achter de rug.
    Ik was aangenomen.

    Het was de laatste dag voor de zomervakantie.
    De coördinator van toen leidde mij rond op de afdeling.

    In lokaal P11 zat Paul voor een kast zijn papieren van dat schooljaar een plek te geven.
    Het team had die middag “het jaarlijkse team uitje”.

    Het voelde, toen in P11, meteen goed met Paul.
    Op de een of andere manier werden we meteen collega’s.
    Het voelde goed en dat is altijd zo gebleven.

    Paul is voor mij altijd een dijk van een collega geweest.

    Paul wilde alleen maar kwaliteit, kwaliteit voor zijn leerlingen en de mensen om hem heen.
    Als je die kant ook op wilde had je goud aan Paul.

    Paul was een vakman, in alles wat hij aanpakte.
    En als er iets op zijn pad kwam wat nieuw voor hem was dan zorgde hij er wel voor dat hij heel snel vakman werd in dat voor hem nog onbekende.

    Paul werd niet altijd door iedereen begrepen.
    Jammer vooral voor die mensen.
    Jammer was dat, ook voor hem.

    Ik heb Paul leren kennen als een gedreven en leergierige op en top vakman.

    Ik ben zielsblij dat ik Paul ook heb leren kennen als mens.
    Op en top gastheer.
    Een lief en mooi mens.
    Een gevoelig mens.
    Ik voel mij bevoorrecht Paul gekend te hebben.

    Er zijn mensen die je nooit meer vergeet.
    Paul is voor mij zo iemand.
    Ik ga Paul niet vergeten.
    Uitspraken die hem en vooral zijn humor zo kenmerkte en waarvan ik steeds weer genoot:

    “Zo …… en nu eerst een verse pijp”.
    “Ik nodig u uit tot het nuttigen van een eenvoudige doch voedzame maaltijd”.
    “Beleid, …….Beleid? Daar moet je wel eerst over nagedacht hebben en dat is hier niet altijd de gewoonte”.
    “Er gaat niets boven een goed onderwijs leergesprek”.
    Zijn stropdas met biggetjes.

    We gaan Paul missen!
    Paul ik ga je missen!

    Dag Paul.

    Sterkte Karin, heel veel sterkte…..

    Liefs,
    Jaap

  4. ‘t is even stil, zelfs in de provincie waar ‘s avonds altijd nog licht brand. Een diepe buiging voor een bijzondere man! Chapeau Paul. Veel sterkte Karin en anderen.

  5. Pff, geen woorden voor. Wel een dikke kus en knuffel. En koesteren de herinnering jullie nog zo kort geleden samen gezien te hebben…

  6. De dood houdt geen rekening met wensen. Karin, gelukkig heb jij Paul zoveel kunnen geven en kan je zelf zeggen “het is goed zo”. Maar vreselijk oneerlijk is het, en het is veel te snel. Laat hem daarom nog één keer schitteren in jullie prieel. Hij verdient het. En jou wens ik alles wat je nu nodig hebt.
    Een heel stevige arm om je schouder van mij.
    X

  7. We hebben een bijzondere en lieve vriend verloren. Wat een diep gemis!
    We koesteren de bijzondere herinneringen.
    Héél veel sterkte en kracht Karin!

  8. Ik ben blij dat ik Paul heb mogen leren kennen. Zijn humor, nuchterheid en positiviteit zullen mij nog lang bij blijven, en hebben mij laten inzien hoe het ook kan.

    Karin, ik wens je veel sterkte met het verwerken van dit grote verlies.

  9. Vandaag kreeg ik je bericht dat Paul is overleden, nog geen twee weken geleden was hij hier in het atelier tijdens de expositie. Het is zo onwerkelijk. Hij was zo positief en was zelfs van plan over een aantal weken weer te komen op les. Ik had zijn plekje in gedachten al ingeruimd. Het heeft niet zo mogen zijn. Wij zullen hem herinneren als een humorvolle, positieve en rustige man. Als schildersgroep gaan we een donatie doen voor Stichting Ambulance wens.
    Karin ik wens je heel veel sterkte.
    Adriana Mast

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll naar top