Delen is het nieuwe hebben, maar wel eerlijk delen dan

Share_alt_1Dit is een reflectie op een aantal ontmoetingen van de afgelopen tijd. Zowel online als offline heb ik er al heel wat afspraken opzitten de afgelopen maanden.
Starten met een eigen bedrijf vergt inspanningen, de klussen vallen je niet in de schoot, zeker niet omdat onderwijsland zo lang vakantie heeft.

Natuurlijk heb ik een aardig netwerk, logisch na bijna 20 jaar in het onderwijs en daar aan gerelateerde activiteiten, maar daar heb ik gewoon heel hard voor gewerkt.
Dat netwerk en de onderwijskennis hoef ik toch niet gratis en voor niets weg te geven?
Anderzijds ben ik ook wel  benieuwd wat dat netwerk voor mij gaat betekenen.

Vanuit mezelf vind ik het echt heel erg leuk om mensen aan elkaar te verbinden. Dat doe ik op Twitter, LinkedIn en in gesprekken of bijeenkomsten waar ik denk dat mensen elkaar zouden kunnen versterken of iets aan elkaar hebben.
Dat is een soort ingesleten automatisme, waar ik me goed bij voel. Zonder daar iets voor terug te willen hebben.
Nu ik een mailbox vol halers heb, effe in je netwerk snuffelen momenten op LinkedIn heb, een rechtstreekse vraag ken jij iemand bij ….  krijg, ben ik aan het denken geslagen.

Zo’n vraag of ik een club wilde vertellen waarom ik een aanvulling kan zijn en wat zij in mijn ogen anders zouden moeten doen. Of zo’n vraag wil jij eens met een kritische blik kijken naar deze opdrachten, daar zou toch iets tegenover moeten staan?
Of ben ik zelf zo naief dat ik daar eerst om zou moet vragen? What’s in it for me?

Mag ik jou als lezer de vraag stellen?
Wanneer gaat het voor wat hoort wat moment in?

6 gedachten over “Delen is het nieuwe hebben, maar wel eerlijk delen dan

  1. Ai! Dat is een lastige. Als onderwijsmens ben je gewend om vooral te geven. Je geeft je leerlingen het beste dat je in huis hebt. Net als werkers in de zorg zullen we daarom ook niet gauw gaan actievoeren of staken. Daar worden je ‘klanten’ immers de dupe van. Die zorgzaamheid, het klaarstaan voor een ander, is inherent aan de inborst van de geboren leerkracht.
    Volgens mij is dat ook de reden waarom veel onderwijsmensen het moeilijk hebben als ze een commerciële draai gaan maken. Ze zijn gewend te geven en vinden het haast gênant om daar een wederdienst (of geld) voor te vragen. Ik heb er zelf ook moeite mee (gehad). Als schrijver put ik al veel genoegen uit ‘le plaisir de se voir imprimé’. Maar daar kan de kachel niet van roken. Dus moet ik af en toe mensen teleurstellen die denken dat ze mij een plezier doen als ze een gratis bijdrage vragen. ‘Dat staat zo goed op je cv.’ of ‘Daarmee breid je je naamsbekendheid uit.’ Ik lever kwaliteit en dat kost geld.

    Ja, zul je denken, dat zal allemaal wel, maar de ene dienst is toch de andere waard? Zeker, maar dat betekent niet dat je nooit iets mag geven of een vriendendienst verlenen. Dat laatste doe ik graag en uiteraard voor niets (of een voor symbolische vergoeding waarbij het initiatief geheel van de ontvanger uitgaat), maar iets geven zie ik – commercieel gezien – ook als een investering. Mijn blogs zijn gratis en voor niets te lezen. Ik geef graag een goede raad of onderbouwd advies. Kort en krachtig. Dan durf ik ook eens iets terug te vragen, want bescheidenheid en verlegenheid liggen, bij mij althans, dicht bij elkaar.

    Wie om een gratis product of dienst verlegen zit, die kan ik inmiddels beleefd en resoluut afwimpelen.
    ‘Er is geen budget voor’, zei de winkelier eens tegen mij toen hij vroeg of ik gratis een advertentie wilde ontwerpen. ‘Als ik uw winkel binnenkom, een spijkerbroek wil en zeg dat ik er geen budget voor heb, wat zegt u dan?’ Toen bleef het beschaamd stil.
    Ik werk niet voor de eer, maar voor mijn bestaan. Een eervol bestaan, dat dan weer wel.
    En als je de afweging wil maken of je wel of niet een gratis dienst gaat verlenen, die verwijs ik graag naar deze website: http://shouldiworkforfree.com/

    PS. Dit is een gratis reactie op een blogpost van Karin Winters.

  2. @Albert, wauw wat een mooie die van de spijkerbroek, die ga ik onthouden!! en ook mooi om er in te houden dat de weblog al gratis is, daar is ook genoeg te halen. LOL die gratis reactie…..maar ik ga je nu betaald mailen 🙂

  3. Ik vind dat een heel lastige waar ik na zes jaar ondernemerschap nog niet uit ben. Zeker in combinatie met netwerken. Kijk, als enige gratis werken voor iets waar anderen aan verdienen, dat dus niet. Een deel van de uren gratis geven bij een verder betaalde klus van een ANBI-organisatie, dat weer wel (mits de betreffende directeur zich aan de Balkenendenorm houdt). Maar daarna begint het grijze gebied. Wij hebben meerdere mooie klussen te danken aan verwijzingen van een collega-zzp’er voor wie wij nog nooit iets terug hebben kunnen doen. Andersom huren wij freelancers in die niets voor ons hebben kunnen doen, gewoon omdat het nooit paste. Ik zie dat dan ook in breder perspectief: pay it forward. Als ik iets van iemand ‘krijg’, zal ik proberen in een vergelijkbare situatie aan een ander te ‘geven’. Zolang je het gevoel houdt dat er geen misbruik van gemaakt wordt, werkt het voor mij.

  4. Hee zo herkenbaar. Ik verleen vaak hand- en spandiensten in het kader van webdesign/-development en WordPress. WordPress is zoals je weet ‘open source’. Nu sta ik altijd weer in dubio of mijn know-how danwel expertise ook ‘open source’ zou moeten zijn. Aangezien er graag gebruik van wordt gemaakt zou je denken van wel… Maar iets schuurt me. Het is wel expertise die ikzelf NB heb opgebouwd. Dus altijd weer is daar die weegschaal die ofwel doorslaat ofwel niet wringt. Het ligt een beetje aan de dankbaarheid van de vrager, denk ik. Iedereen is weer anders. Dus zo moet je het ook benaderen. En afhandelen.
    Nadien vraag ik me wel eens af of ik niet toch mijn gram moet halen. 😉

  5. Wow, die reactie van Albert, daar heb ik veel aan. Ook ik ben niet heel commercieel ingesteld, maar ik merk dat steeds meer mensen proberen gratis iets van je te krijgen. En ik maar geven, geven, geven. Maar van nu af aan doe ik dat alleen nog maar als ik denk: “Ja, jou gun ik het.”
    Hetzelfde dacht ik gisteren met het maken van afspraken. Ik ga eerst maar eens kijken of ik er zelf ook wat aan heb, anders moet ik gewoon nee gaan zeggen.

    Dank voor het delen, Karin!

Een reactie plaatsen