Opbrengst van (mijn) heidagen zichtbaar

Op KarinBlogt plaatste ik zojuist een tweede dagverslag. Ik zit namelijk ‘op de hei’.
In mijn eentje wel te verstaan. Op mijn (standaard en alles kan en mag) weblog doe ik daar verslag van.

Wanneer je al vaker hier was, zul je zien dat het uiterlijk van deze website onder handen genomen is.
Ik heb daar vandaag het grootste deel van de dag aan besteed.


Op mijn heidagen denk ik na over het afgelopen jaar en wat ik in dit jaar 2017 zou willen gaan doen.
Het afscheid dat mijn keukentafellief had in de vorm van een mini-symposium gun ik alle mensen die vertrekken bij een organisatie. Dat idee heb ik uitgewerkt.

Ook de manier waarop ik tegen mijn eigen ondernemen aankijk (liefst duurzaam) en het investeren in Sociaal kapitaal heb ik beschreven.
Om nu allemaal links in de tekst te voorkomen; neem gewoon even de tijd om door de site te bladeren.
En laat me vooral weten wat je ervan vindt, wat je mist en wat er anders kan.

Vandaag heb ik in elk geval het proces om Karin Winters Training te registreren als instelling bij CRBKO ingezet. Dan mag ik echt trainingen en scholingen gaan aanbieden.
Op 1 punt houd ik mijn poot stijf. Ik ga mijn aanbod niet laten valideren bij de onderwijscoöperatie.
Ik ben en blijf een groot tegenstander van het lerarenregister en doe dus niet mee met dat circus.

Als het een showstopper is om mij in te huren hoor ik dat graag!
Argumenten te over om je van het tegendeel te overtuigen!


Er zijn nog een paar hangijzers, niet heet…maar gewoon sudderend in mijn hoofd.

Hangijzer 1
De vacature bij de Nederlandse School van inhoudelijk programmaleider lonkt wel heel erg.
Ik geloof in het concept en denk dat ik er met mijn kennis en ervaring ook een mooie bijdrage aan kan leveren.

Ga ik solliciteren of niet? Ik heb nog tot 13 januari de tijd.

Hangijzer 2
…of liever gezegd een puntje op mijn bucketlist
Bij verschillende hogescholen worden zogenaamde Pedagogisch Didactische Trajecten aangeboden. In die trajecten gaan met name (hoogopgeleide) zij-instromers klaargestoomd worden om aanstellingsbevoegd te raken. Ooit doorliep ik die marteling zelf, met bloemkool leervragen een portfolio en beroepsprestaties.
Ik hoorde daar laatst weer iemand over mopperen.

In zo’n traject zou best wat meer aandacht voor theorie kunnen zijn en wat pittiger leesvoer aangeboden mogen worden. Daarnaast zouden er ook best forsere eisen gesteld mogen worden aan de inhoud van de portfolio’s.

Ik zou heel graag betrokken willen zijn bij de ontwikkeling en de uitvoering van zo’n traject.
Nou zit ik niet te springen om met mijn ondernemerschap te stoppen, maar bij een aanbod uit die richting (HBO) zou ik er wel over na denken.

Net als ik nog nadenk over wel of niet solliciteren bij de Nederlandse school.

*poetst CV op * of wacht…verwijst >>>>> Klik Hier!

Eenpitters, mooie ontmoetingen en….

De laatste dag van het jaar 2016.
Nee, wees gerust ik ga geen lijstjes maken en niet nog eens verdrietige emotionele momenten beschrijven.

Het afgelopen jaar heb ik heel veel dingen gedaan, omdat ik ze zelf wilde doen en omdat ik daarmee mensen kon helpen. Daar word ik niet rijk van, maar het verrijkt mijn leven en mijn werk.
Soms denk ik bij het knutselen van een website: ‘dat moet je niet meer doen Karin. Gun die klussen aan mensen in je netwerk.’
Daar zijn namelijk heel veel leuke lieve éénpitters die er hun dagelijks brood mee verdienen, vanaf nu ga ik dat dus doen!

Over die éénpitters en mooie ontmoetingen, daar wil ik het over hebben.

Wat heb ik veel leuke mensen ontmoet dit jaar. Aan onze keukentafel hebben prachtige gesprekken plaatsgevonden. Daarvan wil ik er echt komend jaar veel meer!

Begin dit jaar, tijdens de verdrietige crematie van Ruud Ketelaar, waren er ook prachtige ontmoetingen. Deze volgden op de Blogpraat bijeenkomst in Utrecht…waar Ruud nog bij was. De blogpraat mensen zijn zo leuk om in het echt te spreken en om mee uit te wisselen, net als de online Blogpraat natuurlijk.

Een andere mooie ontmoeting was die met de #kommaarop mensen die ik dit jaar voor het eerst live sprak. Stuk voor stuk hebben ze me geïnspireerd en hebben me soms stevig aan het denken gezet.
Inmiddels ben ik vanwege de mooie ontmoetingen die ik bij Tekst Met Taart had, lid geworden van de Vrouwelijke Ondernemersvereniging Leidsche Rijn. Vanaf januari ga ik zelfs iets doen in de comcom (communicatie commissie).

De afgelopen maanden heb ik wat intenser samengewerkt met een aantal mensen. De cirkelcoaches van Stichting Leerkracht zijn een verrijking van mijn netwerk en mijn werk.

Wanneer er nu iemand vraagt om de naam van een coach kan ik loopbaancoaches, teamcoaches en persoonlijke coaches met naam en toenaam aanbevelen. Dat terwijl ik een coach-allergie heb (niet zo erg meer inmiddels).

Ik heb het een paar jaar gemist, steun die je van collega’s hebt als het even wat minder goed gaat. Dat heb ik de afgelopen maanden ingehaald, met bellen, appen en gewoon bij elkaar komen. Heel blij word ik daarvan.

Ook de samenwerking met Marielle van Rijn de afgelopen periode is zo inspirerend, we zijn echt een fantastisch project aan het bouwen. Daarover volgt later nog veel meer nieuws.
Met Pauline Maas ontwikkelde ik de workshop Gamification.
Die is allang klaar…nu moeten we die nog een keer samen geven.
De redacteuren van Vives (vergat ik in versie 1)…vooral de vaste 4 dames, Christa, Christie, Brigitte en mijn altijd kritisch edoch rechtvaardige mee- en tegenlezer Carla Desain. Als je nog top interviewers en schrijfsters zoekt!

Schilderen bij Lizette, Haringeten met Karin (Donkers) en Roeline,  lekker bijkletsen in Zeeland bij Edith, appen, bellen en DM’men met Caren over van alles maar vooral over vanuitreflectienaarperfectie, miepen en lachen met Myrthe en ga zo maar door.

Maar Karin, zijn er helemaal geen mannen in jouw netwerk?
Tuurlijk wel, maar die contacten zijn anders. Niet beter of slechter…gewoon anders.

Ik ga in elk geval een prima jaar uit en gezien de plannen een nog beter jaar in.

Dank aan alle gunners, durvers, bouwers, netwerkers, éénpitters en andere toffe appels en peren !!

En dan nog dit….
Ik kom best veel mensen tegen die op basis van een vast dienstverband een mooi salaris ontvangen. Zij kunnen blijkbaar ook nog tijd vrijmaken om voor een habbekrats (of voor niets) te “kennisdelen”. Het dankbare argument van de afnemers is dat er geen geld voor professionalisering of het event is. Het is dus fantastisch dat deze mensen dat (bijna) gratis willen doen.

Workshops, trainingen, lesstof ontwikkeling, presentaties, het schrijven van boeken en zelfs het organiseren van conferenties.
Realiseer je wel dat voor niets de zon opgaat. Het salaris van deze mensen komt uit dezelfde ruif als waar de professionaliseringsgelden vandaan komen.

Aan de (bijna) gratis kennisdelers: maak een keuze. Neem één of meerdere dagen ontslag en ga het ondernemerschap aan, met de lusten en lasten die erbij horen. Dan kom je niet meer voor een cadeaubon van 50 euro opdraven.

Fijne jaarwisseling en voorzichtig met vuurwerk!

Dit bericht verscheen ook op KarinBlogt

Lichtpuntjes #fotoadvent

Elke morgen zie ik de opdracht van Else voor #fotoadvent voorbij komen in de mail.
Telkens denk ik…oh ja…daar ga ik iets mee doen.
Maar helaas, ik kom er gewoon niet aan toe…deze week…en volgende week…en… en…

Natuurlijk maak ik bakken foto’s, maar ik wil juist DE foto’s maken en nadenken over de goede foto. Gelukkig is advent 28 dagen en kan ik, als ik even niet achter mijn eigen staart aanhol, ook even wat inhalen.

De tweede opdracht bij #fotoadvent is eigenlijk belangrijker. Gewoon geven en goede dingen doen. De goede dingen anders doen.
Voor mij is het ook eens stilstaan bij wat je voor anderen doet en wat anderen voor jou doen.
Wie goed doet, die goed ontmoet!

Ik heb maar 1 foto….waarvan ik niet weet bij welke dag die hoort.
De verlichting van de decembermaand.

dav



Bij deze maak ik gelijk even een inhaalslag van de eerste week van advent waarin ik even terugkijk op de geef- en doe dingen. Let wel, ik doe dat niet om geschouderklopt te worden, maar wel om anderen te laten zien hoe makkelijk het is om af en toe aan anderen te denken.
Ik doe het ook om te laten zien dat ondernemers lang niet altijd rekeningen sturen omdat er werk verricht is voor opdrachtgevers.
Ja ja ik weet het…dom dom dom…maar ook, delen van kennis hoeft niet altijd geld op te leveren (of te kosten).

Maandag: dochterlief zit al een week zonder centrale verwarming en de stoppen schieten er ook af en toe uit. Ik ga vanaf half 2 in een huis van 12 graden zitten wachten op de monteur.
Omdat ik niet echt lekker kan werken, klim ik op de zolder en duik in de berging, zodat mijn dochter bij thuiskomst (in een warm huis) een beetje Kerstsfeer heeft.
De CV is gemaakt. Het laatste woord over voorrijdkosten, de kosten van een printplaatje (250 euro) en het feit dat iemand 5 dagen geen verwarming heeft is nog niet gesproken.
Dat gaan we dus niet doen…..geen service…geen geld!
Dinsdag: mijn magere Kiva storting is een beetje opgehoogd…ik had nog meer willen schenken maar ik wil kansrijke projecten steunen. Dus reserveer ik liever voor volgend jaar
Woensdag: wat een succes …het minisymposium van mijn keukentafellief. Vanaf september was ik al aan het organiseren, uitnodigen en stiekeme zijpaadjes aan het bewandelen.
Prachtig was het!!
Donderdag: De Broekriem organiseert een actie voor het Glazen huis. Ik heb niets met dat Glazen huis, maar wel met de Broekriem. Dus ga ik 19 december een workshop mediawijs solliciteren geven.
Vrijdag: We hebben een kerstboom gekocht en deze “opgetuigd”. Ik merk dat ik behoefte heb aan “ontspullen”. We hebben echt onbeschoft veel kerstballen en kerstspullen.
Vandaag heb ik dat geschift en in andere dozen gestopt. Mijn keukentafellief gaat morgen voor 2 kerstbomen aan versieringen wegbrengen naar het klooster van zuster Lucia. Daar worden mensen die echt in nood zitten opgevangen. We doen er natuurlijk wat geld bij om een echte boom te kunnen kopen.

Kleine zaken….kleine moeite
De zegels die ik bij de Plus krijg, plak ik in het boekje en volle boekjes zijn voor de voedselbank.
Telefoontjes of mails met de strekking: Ken jij iemand of mag ik eens iets tegen je aanhangen heb ik beantwoord en de meeste mensen hebt ik op weg geholpen.
Ik heb een paar teksten geschreven voor schoolgidsen.
Ik heb mensen aan elkaar verbonden via Twitter, LinkedIN en Facebook.

Het kost allemaal niks
Dank dus aan Else Kramer en de adventskalender…want zij zet het allemaal in gang.

Oh en een touwtje uit de brievenbus ga ik dus niet doen….want helaas barst het van de mensen die niet begrijpen hoe delen werkt.

 

Bildung Scheurkalender 2016: Een verjaardagscadeautje

Mag ik op 16 oktober Henk?
Zoiets zal er ergens in maart 2015 in de mail naar Henk Sissing gestaan hebben, toen ik de quote voor de Bildung scheurkalender 2016 bij hem inleverde.

Wat betreft de toekomst, je hoeft het niet te zien, je moet hem mogelijk maken.
Antoine de Saint-Exupéry (1900-1944)

kalenderOver de Quote
De quote die vandaag op de Bildung Kalender staat is van Antoine de Saint-Exupéry. Mensen die om en nabij hetzelfde bouwjaar hebben als ik 16-10-1960, zullen bij zijn naam denken…oh ja dat dunne boekje dat ik voor mijn lijst Franse literatuur mocht lezen. Daar ken ik hem van… Le petit prince. 

Over mijn verleden in relatie tot de quote
Ook ik had le petit prince op mijn lijst staan, maar…net zomin als ik La neige en deuil van Troyat las….las ik le petit prince.
Verder dan zelf gelezen boeken samenvatten, stencils delen en deze vervolgens in een map proppen kwam ik niet. (voor de Aagjes, ja ik heb netjes zonder zittenblijven mijn Antheneum A diploma behaald).
15 boeken Duits, Frans en Engels en 25 Nederlands.
Mondelinge examens werden afgenomen in de taal waar je examen in deed.

Over de keuze van de quote
Onderwijs is voor mij een leven lang leren, elke dag weer leer ik. Ik leer bewust en onbewust, ik leer formeel en informeel.
De quote stond op de voorpagina van mijn laatste portfolio in de master leren en innoveren.
In december 2015 behaalde ik deze master. Ik ben nog steeds trots op de behaalde prestatie en gebruik de daar opgedane kennis zo goed als dagelijks.

Over de achterkant/het bijschrift op de kalender.
Weet je wel hoe vaak ik afgelopen jaar dacht, oh man…stel dat het hele stuk tekst op de achterkant ruim anderhalf jaar na inleveren, inmiddels klinkklare onzin is?
Ik heb er nooit aan gedacht dat er zoveel tijd tussen zou zitten.
(Ben ik even blij dat ik niks over het lerarenregister gezegd heb).

Ik zit er nu (op 14 oktober) met een gerust hart en een glimlach naar te kijken.

De eerste zin: “De toekomst is niet te voorspellen, terwijl het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap onlangs opriep mee te denken over Onderwijs in 2032.”

En de laatste zin: ‘Maar ook De Saint Exupery kon niet in de toekomst kijken’, maken dat  ik gewoon kan zeggen: ik ben trots op mijn bijdrage.

Ik ben Henk Sissing dankbaar dat ik die bijdrage mocht leveren en ik kijk met een gerust hart uit naar mijn bijdrage in de  kalender van 2017.

Die kalender kun je gewoon hier al bestellen.

Ik vind dat ik mezelf hiermee een mooi verjaardagscadeautje gegeven heb en hoop dat jij er, als kalenderscheurder, ook van genoten hebt!

Reflectie na #Kommaaroplive

Op #Kommaar op wordt eens per maand een ondernemersdilemma gedeeld met een bijbehorende vraag.
Vervolgens schrijven mensen die “iets met het onderwerp hebben” er op hun eigen blog over. Daar hadden we afgelopen vrijdag een offline bijeenkomst van.

Ik zat aan tafel met mensen die ik nog nooit gezien had, behalve Agnes
Sommigen van hen volgde ik al op Twitter, zelfs  Karin Verheij (een loopbaancoach) (dit tikte ik met een knipoog hoor Karin!!.)
Anderen volg ik pas vanaf vrijdag.
Toch had ik het gevoel dat ik sommigen van hen al lang kende, die gesprekken gaan zo makkelijk.

Over energie en  reflectie

Zulke ontmoetingen geven me energie en zetten me tegelijkertijd aan tot zelfreflectie en het stellen van vragen:

  • Wat ben ik aan het doen?
  • Maakt me dat tevreden?
  • Ben ik trots op mezelf en waar ik mee bezig ben?
  • Welk verhaal vertel ik aan anderen?
  • Klopt mijn website dan wel?
  • Waarover ga ik, nu ik gestopt ben op karinblogt, schrijven?

Over ondernemen.

Vorig jaar schreef ik onder andere over waardebepaling vooraf.

Nog steeds probeer ik slim om te gaan met vragen als: mag ik eens iets tegen je aan hangen?
Natuurlijk mag dat, maar gezien het feit dat het soms wel een dagdeel en een reis kost, ben ik er niet heel happig meer op.
Soms reageren mensen wat verongelijkt als ik de “what’s in it for me” vraag stel.
Het zou niet volgens de “netwerkgedachte” zijn, om nee te zeggen.

Eigenlijk is het stellen van zo’n vraag ook niet vanuit de netwerkgedachte, maar vaak meer vanuit het gebrek aan een netwerk.
Geef mij je contacten en advies, in ruil daarvoor bedank ik je met niets.
We roepen op Facebook en Twitter dat we zo leuk gesproken hebben.
Dan blijft voor mij de vraag “what’s in it for me?” toch vaak open staan.

Zakelijk gezien moet zo’n ontmoeting ook voor mij in de nabije- of verre toekomst van waarde zijn.

Ik durf nog helemaal niet te werken met waardebepaling achteraf.

Linda Commandeur, die ik vrijdag voor het eerst zag en sprak, heeft daar wel een prachtig idee bij en heeft dat ook uitgewerkt

Zij heeft een verlanglijstje op haar site staan.
De waardebepaling achteraf kan dan ook in natura of door middel van een wederdienst voldaan worden.

Daar ga ik ook eens over nadenken.
Ik ben dan echter wel weer zo’n angsthaas dat dan de verlanglijst wel erg makkelijk ingezet kan worden als betaling.
Een betaling in natura blijft mijn hypotheekverstrekker namelijk geen goed idee vinden.

Mag ik deze maand met 2 boeken en een reep chocolade betalen?

Over mijn verlanglijstje.

Wat zou ik op mijn verlanglijstje zetten?

Een logo/beeldmerk
Een paar dagen op de hei of een andere stille nadenkplek.
Een serie mooie foto’s voor op mijn site
Een gevulde picknickmand, op een mooie dag in te zetten
Kantoorspullen, tweedehands is prima…stoel en archiefkast
Een tegoedbon voor een flexplek als ik eens in de buurt ben
Een training in iets…weet nog niet wat.
Tijd terug
Ik denk er nog maar eens goed over na.
Want de vragen die bij mij opkomen:

Hoe bepaal je wanneer je waardebepaling achteraf inzet?
Wie bepaalt dat?

#Kommaarop, rangen en standen allergie

Vanaf vandaag ga ik hier proberen mee te doen met #kommaarop waar ik een antwoord geef op een vraag die hier gesteld wordt. Omdat dit initiatief vanuit twee ondernemende vrouwen gestart is, wordt dit dus op mijn zakelijke weblog de antwoordplaats.

Nou ben ik van mezelf niet zo’n wat kan ik goed, daar moet je mij voor vragen en ik ben de beste…type. (ik gebruik niet voor niets regelmatig de term #eikelpoetser).
Er blijft een onzeker angstduiveltje opspelen als ik mezelf hoor zeggen waar ik goed in ben. Daar moet ik dus nog op oefenen. Meer lezen

Over banen…nu en straks

Bas van de Haterd bood al een download aan met waardebepaling achteraf (dus nee niet gratis). Ik ben echter iemand van de echte “boeken” en het liefst met een boodschap voorin, die had ik dus gisteren in de bus.

Natuurlijk weten we allang dat de arbeidsmarkt in beweging is en naar aanleiding van het Oxford onderzoek The future of emplyment: how susceptible are jobs to computerisation (Frey & Osborne, 2013), heeft minister Ascher ook al wat paniek gezaaid. Maar toch is het – met name voor onderwijsmensen- de moeite waard om even aandacht aan te besteden aan zomaar 20 banen. Meer lezen

Terugblikken en vooruitsnellen.

Na alle momenten van de afgelopen dagen op allerlei andere plaatsen, wil ik toch op mijn eigen weblogs (dit is een crosspost op KarinBlogt en KarinWinters) even kort terug- maar liever vooruitkijken.

Momentjes
Privé was het de laatste maand heftig. Daarover heb ik hier een blogpost geschreven.
Dat deed ik heel bewust op een andere website dan die van mijzelf, omdat ik mijn weblog daarvoor niet de juist plek vindt en dingen ook wil afsluiten.

Tot mijn blijdschap mocht ik weer een bijdrage leveren aan #mijnmoment dat door Henk-Jan Winkeldermaat (aka @Punkmedia) gedragen wordt. Op MijnMoment heb ik de zakelijke ontwikkelingen beschreven. Meer lezen

Blogpraat vragen, wees eens lief…

Al een jaar hik ik tegen een blogreview aan.
Van oorsprong had ik dat op karinblogt willen laten gebeuren, waar ruim 1300 posts staan en ik sinds 2007 blog.
Nu ik startend zelfstandig onderwijs ondernemer ben, is het handiger deze site onder jullie kritische aandacht te brengen.

Ik ken mijn valkuilen, weet van mijn taalvautjes en heb een belabberde interpunctie.
In de master leren en innoveren, waar de papers op academisch niveau moeten zijn, heb ik al menige training omgaan met teleurstellingen doorlopen. Dus geen kommaneukerij aub.

listen
Wat wil ik dan wel van jullie weten? Meer lezen

Karin Winters