Blauw…#PHOT en #Colourtherapy

Natuurlijk doe ik mee met Else Kramer’s #Colourtherapy . Een week lang foto’s maken waar de opdracht enkel bestaat uit een kleur. Maar juist het idee dat we met zoveel mensen tegelijkertijd een foto te maken waar een kleur centraal staat.

De #Phot van vandaag is dus een combinatie van beiden.

De foto (met blauw erin) maakte ik vandaag op ROC Zadkine bij de opleiding Human Technology.
Vanmorgen zag ik een paar studenten het lokaal binnen schieten omdat de 3D printer de hele nacht had staan printen aan het eerste onderdeel van een door hen zelf ontwikkelde robot.
Ik merk dat studenten niet altijd een helder beroepsbeeld hebben als je vraagt wat ben je als je deze opleiding hebt afgerond? Maar ze zijn erg fanatiek als het gaat om een project waar ze een “echte opdrachtgever” voor hebben.

Toen ik even met de studenten stond te praten, schoot me ineens de #fakkeldragers bijeenkomst van afgelopen zondag te binnen. Niels Schuddeboom vertelde dat hij (of de verzekeraar) 2.750,00 euro moest betalen voor een speciale laptopstandaard aan zijn bed. Ook een iPhone houder op zijn rolstoel kan niet zomaar even bij een fabriek besteld worden.

Ik denk dat ik de #fakkeldragers of wie weet Niels  zelf wel ga verbinden aan de studenten van Human Technology….die kunnen elkaar versterken denk ik. Toch?
Iemand een idee hoe nu verder?

Oh en de foto….is gewoon een blauwe kist die ergens onder een tafel stond.

blauw

#PHOT: Over mores en coaches #LeerKRACHT

Voor Eva, Myrthe, Evelien en Sari

Nog niet één keer schreef ik over mijn bibberende ervaring als ExpertCoach bij de stichting LeerKRACHT. Deels omdat ik er nog niet zeker in stond, deels omdat ik hyperallergisch ben voor het woord coach…laat staan als er expert voor staat.

Totdat mijn keukentafellief vanavond zei…alsof topsportcoaches hun team nooit een schop onder hun kont verkopen.

Afijn…de nietsvermoedende lezer snapt er geen bal van.
Daarom (waarschuwing dit wordt een longread) even tekst…duiding en meer.

Sinds augustus ben ik gekoppeld aan drie MBO teams in het Rotterdamse. Ik heb bij mijn sollicitatie bij LeerKRACHT expliciet aangegeven dat MBO de schoolsoort is waar mijn hart ligt. Die taal versta ik en die ik spreek.

LeerKRACHT is een stichting die teams in scholen samen met schoolcoaches helpt om het onderwijs te verbeteren.
Dat doen ze,

  • niet door te vertellen wat goed is voor de teams en teamleden.
  • niet door te vertellen hoe het anders en beter moet.
  • door de team weer eigenaar te maken van het onderwijs en het onderwijsproces.
  • door de teams erop te wijzen dat de leerling…pardon…student ook een mening heeft en gehoord wil worden.
  • door de teamleiders, managers, coördinatoren te ondersteunen (what’s  in a name) door ook hen te leren soms iets los te laten en ergens anders juist iets vast te pakken.

Met behulp van de vier leerKRACHT instrumenten en de daarbij behorende werkvormen gaan teams een traject in waarin vooral de wekelijkse ritmiek van belang is.
Elke week samen aan de slag met haalbare kleine veranderdoelen, met constant dat onderwijs en de stem van de leerling in gedachten.
Oh en (wat mij betreft bijna het belangrijkste) het is geen scholing, training of cursus maar het is de aanzet tot een duurzame verandering. Het leren moet gaan stromen!

Zo mijn bonuspunten zijn behaald.

Bij de teams waar ik bij betrokken ben, zijn de stadia waarin teams nu verkeren nogal verschillend. Managers, omgevingen en organisaties zijn organismen waar je als team niets aan kunt veranderen, maar toch doen ze elke dag dat wat ze moeten doen. Leerlingen begeleiden naar een vak.

In dat woelige klimaat zijn de schoolcoaches veel belangrijker in dit proces dan de rol die ik heb.
Schoolcoaches zijn de spil en de motivatiemotor en wat hebben die een ‘uitdaging’.
Wat ik moeilijk vind is de herkenning van de dagdagelijkse realiteit en de in gang gezette ritmiek. Doelen, acties en meetbare resultaten.

Maar….weet je wat mensen in onderwijs moeilijk vinden?
– samen successen vieren
– elkaar complimenten te geven
–  met feedback omgaan

Oh wacht dat is iets coacherigs…
Bij een bord staan en vragen hoe sta je er in?
De smileys tellen en delen waarom.

Maar is het niet gewoon het ‘mens’ zijn?
Het elkaar in de waarde laten?
Je professioneel opstellen?

Ik ben geen coach…of liever gezegd ik voel me geen coach.
Ik erger me aan docenten die zich als leerling gedragen en zeg dat dan ook recht voor zijn raap
Ik ga dan spiegelen en ben een echte bitch
Ik ben een verbaal monster en stel de vragen: hoe ga jij om met leerlingen die zich zo gedragen. Wat doe je dan?

Ik ben geen expertcoach..of liever gezegd ik ben geen coach.
Maar ik maak gelukkig deel uit van een team….en samen zijn wij cirkel 50 van LeerKRACHT.
Van zacht naar hard.

Daarom de #PHOT (Foto op Dinsdag).
De Rotterdamse mores meets de Uteregse mores.

photrotterdam

We gaan lekker
Ja toch?

Niet dan?


 

#PHOT ManManManMan

Om 7 uur, echt 7 uur vanmorgen, stapte ik in de auto.
Van de Meern naar de bijeenkomst in Rotterdam was TomTom-matig slechts 40 kilometer, maar om half negen rolde ik precies op tijd binnen voor de afspraak.

De ochtenden ben ik niet op z’n best, wakker worden kost bij mij even tijd.
Ik word nog minder gezellig als ik in de file omringd word door

  • de korte lontjes maffia zonder lichten aan.
  • de aso weghelft wisselaar die 1 auto opschuift maar de hele rij achter zich vol op de rem laat trappen.
  • de uit pissigheid motorrijders afsnijders
  • de links doorduwers die zich dan vlak voor de afrit naar rechts voor jouw kittige Twingootje persen.
  • de JOULZ , BAM, KPN rijders die blijkbaar niet door hebben dat de naam van hun bedrijf door het rij gedrag dat ze vertonen geen echt goede reclame is.
  • de – schat staat de Bokma koud – bellers die 3 weghelften gebruiken omdat handsfree bellen geen optie is.

Afijn…ik ben niet zo’n ochtendmens

ochtend

 

#PHOT is een initiatief van Karin Ramaker (Met-K.COM)

#PHOT lekker licht

Toen vanmorgen de #Phot oproep voorbij kwam, ben ik direct plaatjes gaan schieten.

We stonden met de (gerepareerde) kampeerwagen een paar dagen op de camping in Noorbeek (Zuid-Limburg).

Stilte, uitzicht en vooral even tijd…of liever gezegd uitgestelde tijd.
Gewoon even weg van alles en soms glazig voor je uitkijken, daarvoor zouden we meer tijd moeten nemen.
Wandelen, walnoten rapen, wijntjes drinken, praten met elkaar of juist genieten van de stilte.

  • Die stilte…daar zou ik wel aan kunnen wennen.
  • Die ruimte …daar zou ik wel aan kunnen wennen
  • De sterren die je nog kunt zien, het licht van twee nachten volle maan…daar zou ik wel aan kunnen wennen.
  • De appels die je tijdens een wandeling van de boom jat…de smaak van een vers geplukte appel…daar zou ik wel aan kunnen wennen.
  • Het enkel meenemen wat je nodig hebt en gedwongen zijn alles direct op te ruimen…daar wil ik wel aan wennen.

Na vertrek van de camping zijn we omgereden naar Klooster Wittem, waar we een privé rondleiding van Louis Hilgers kregen. Eindelijk loste ik een belofte in: een horen, zien en zwijgen boeddha voor zijn midgetgolf baan.

Ik heb vandaag foto’s gemaakt van appels plukkende senioren, van het uitzicht op de camping, van de zon die vanmorgen (en alle dagen) ruimschoots scheen en natuurlijk van de kampeerwagen waar we zo van genieten.


Maar deze #Phot foto, gemaakt in de kloostertuin van Klooster Wittem,  weerspiegelt alles in één…..rust, stilte en licht.

wittem

#PHOT: Het is nooit klaar

Sinds een paar weken heb ik me voorgenomen in de weekenden niet meer echt aan het werk te gaan.
Het is namelijk nooit klaar! Altijd blijven er op de todo lijst dingen staan die nog af zouden moeten.
Ik ben wereldkampioen uitstellen, echt als ik daar geld voor zou krijgen, was ik stinkend rijk.

Na de vakantie merkte ik dat ik vooral de zondagavond slecht in slaap kon vallen. Dan lag ik de hele week en alles wat er nog moest, door te nemen. Wanneer ik op de zondagen dan toch pogingen gewaagd had om iets nog even af te maken, of in de steigers te zetten, werd de onrust groter.

Vandaar mijn voornemen, zondag is geen werkdag. Dan moet ik mijn zaakjes maar beter plannen en desnoods in de week een avond doorhalen.

Vanmiddag zag ik deze twee heren tussen de beginnende berg herfstbladeren lopen.
Het zal toch niet dat zij proberen de bladeren in de zakken te stoppen?

Of het werk dan even nooit klaar is zeg!

bladeren

#PHOT: Brood op de plank.


phot-brood

Ineens werd ik toch wel wat onrustig afgelopen weken. Hoe moet het nu als ik straks 70 ben?

Zondagavond zag ik op TV een dame van 70 die enkel van de AOW en een klein pensioen moest rondkomen, dat is niet veel. Daar werd ik toch wel weer door getriggerd, regel je zaken nou eens!
Ook gezien het feit dat sparen op dit moment bijna bestraft wordt met negatieve rente, heeft een potje opzij sparen niet zoveel zin.

Omdat mijn pensioen vol zit met zwarte gaten en hiaten en ik ook geen suikertante of -oom heb die mijn pensioengat vult, is het hoog tijd om zelf actie te ondernemen.

Naast de pensioenopbouw is er een nog een probleem.

ZZP’ers lopen best risico’s als het gaat om ziek- en zeer.
Zeker omdat ik inmiddels tegen een leeftijd aan schijn te lopen waarbij het niet eens meer mogelijk is om een AOV af te sluiten. Ik heb wat gewinkeld, een offerte laten binnenkomen (schande dat je daarvoor ook nog eens moet betalen) en besloten dat de AOV onbeschoft duur is.
Of heb jij wel een betaalbare en redelijke oplossing gevonden?

Een tijd geleden sprak ik een oud-collega en hij is druk bezig met het opzetten van een Broodfonds, daar wil ik me wel bij aansluiten.
Echter …het duurt best wel een tijdje voor dat in kannen en kruiken is.  Je hebt namelijk minstens 20 mensen nodig om een Broodfonds te kunnen starten.
Misschien zijn er nog Leidsche Rijners die mee willen doen?

Vandaar de PHOT van vandaag….ik heb NU brood op de plank en wil dat graag ook hebben als ik 70 ben.

#PHOT is een initiatief van Karin Ramaker (Met-K.COM)

PHOT: Tel je zegeningen

Toen ik zaterdagmorgen de Tweet van @pienbetuwe las over haar 18-jarige zoon die ‘s nachts dodelijk  was verongelukt …brak mijn moederhart een beetje mee.

Iemand die je volgt op Twitter en waar je bijna dagelijks meeleest over de gewone dingen in het leven.
Ineens lees je geen Tweets mee, maar je leeft ze mee (voor zover dat mogelijk is).


Dat vind ik lastig, niet omdat de manier waarop Pien haar verdriet met ons deelt lastig is, maar omdat het mij zo raakt.

Ik bewonder haar sterkte, haar manier van verwerken en de manier waarop zij met ons deelt hoeveel ze van Pieter hield en nog houdt.
Haar worsteling, het gevoel dat het een boze droom is.
De prachtige foto van Pieter thuis en later op de rouwkaart.

Een bijna man die zo weggerukt wordt uit levens, onvoorstelbaar.

Ik vind het lastig omdat je op een afstand meeleest, meeleeft en vooral een poging doet om mee te voelen.

Dat laatste is schier onmogelijk.

Ik kan me niet voorstellen hoe kapot je gaat als je je zoon verliest.
Zeker niet als het op zo’n manier gaat….ineens…onverwacht en in de nacht.


Ik was daarom bij het maken van deze #Phot een egoïstische moeder.
Ik had mijn twee mannen even nodig…ik moest ze even knuffelen en vasthouden.


Zelfs bij het plaatsen en bekijken van de foto, denk ik…..zal ik het wel doen?
Ja dus, we proosten op het leven en in mijn hart leef ik mee met Pien en haar familie!

Op dagen als deze realiseer ik me: pluk de dag….en geniet van het leven….het kan ineens zo anders zijn.


senw2

(de foto van mijn mannen, met hun toestemming natuurlijk).

#PHOT is een initiatief van Karin Ramaker (Met-K.COM)

#PHOT over licht

licht

 

 

Mijn #PHOT dag was licht…zelfs tot laat in de avond.
Gewoon een mooie lichte dag vol goede ontmoetingen en mooie afspraken.
Al deze afspraken waren in Rotterdam.

 

Waarom was ik in Rotterdam?

Omdat ik daar 3 teams van een ROC mag gaan begeleiden vanuit mijn nieuwe rol bij de Stichting LeerKRACHT.
De eerste kennismakingen hebben plaatsgevonden en vanaf volgende week gaan we volop samen aan het werk.

Ik geef het toe….ik ken Rotterdam alleen onder de grond, want ik reis met de metro vanaf Alexander naar de verschillende scholen.
Vorig jaar toen ik bij de Hogeschool van Rotterdam werkte heb ik ontdekt dat het heerlijk reizen is.

Gisteren had fors wat gaten in de agenda. Dus moest ik ook wat tijd stukslaan….nu maar eens bovengronds gegaan.
In de onderstaande collage 4 foto’s die laten zien dat architecten heel goed in staat zijn om het oude met het nieuwe te combineren.

phot-rotterdam
Als cultuurbarbaar zou ik zelf eerst het VVV binnen hebben moeten stappen, want zigzaggen door de stad met 31 graden leverde me naast de gesprekken ook 3 blaren op.

De dag werd afgesloten in de zwoele achtertuin ….met het lichtje van Hundertwasser….over architecten gesproken!

#PHOT is een initiatief van Karin Ramaker (Met-K.COM)

Karin Winters