Omdat het geen #WOT woord geworden is, maak ik er maar een TGIF van.
Deze week las ik in de krant, dat indien zonder valse intenties, een agent uitgescholden mag worden voor mierenneuker.
Mooi, maar ik heb het lef toch niet en het is niet nodig om wie dan ook uit te schelden.
In het AD stond het vet gekopt, want een zwerver was vrijgesproken door de rechter toen hij een agent uitgescholden had.
We weten allemaal wat het woord betekent, want ooit heeft iemand het aan ons uitgelegd. Waarschijnlijk onze moeder of vader.
Terwijl ik dat  aan de keukentafel besprak, schoten mij  ook wat opvoedingsfoutjes te binnen.
Fout 1: Cola is nou niet de beste frisdrank voor kleine kinderen, maar meer dan…als je veel cola drinkt word je heel lelijk, heb ik er niet van kunnen maken.
Als je dan in de tram zit en een mijnheer ziet met een aardbeiengezwel naast zijn neus, is het wat ongemakkelijk als je dochter zegt: kijk mamma, die mijnheer heeft vast heel veel Cola gedronken.
Fout 2: Dochterlief tegen een zeer scheel kijkende heer tegenover haar in de trein: wat jij doet kan mijn broer ook, alleen niet zo lang.

Mijn jongste zoon is een cadeautje achteraf, dus zijn broer en zus waren 5 en 6 toen hij geboren werd. Ik hoef niet uit te leggen dat het onvoorstelbaar geinig is om je kleine broertje woorden en gebaren in de mond en in de hand te leggen.
Zo ook het middelvinger gebaar en het daarbij behorende FuckYou, dat ik in mijn onmetelijke wijsheid omzette naar ThankYou en ook nog uitlegde dat dat dank u wel betekende.
Afijn, ze mochten ook niet vragen, want kinderen die vragen worden overgeslagen (ja ja en zij die zwijgen, zullen nooit iets krijgen).
Bij de slager, ik denk 3 jaar ofzo: mamma ik heb nog niet eens om een plakje worst gevraagd…vervolgens werd natuurlijk het plakje alsnog overhandigd en de middelvinger floepte omhoog en daarbij klonk hard genoeg voor alle wachtenden…ThankYou.

Ach en dan zie ik ook de ophef van wat moeders en vaders bij de nieuwe TV reclame van KPN, waar een massa mensen in het oranje naar een voetbalwedstrijd op TV kijkt en oma met de iPad in de weer is. Er wordt gescoord, maar gelukkig vlagt de grensrechter…de commentator zegt: wat een… en oma (Lingo spelend) maakt af met EIKEL.
Moeders stellen nu in een forum: hoe leg ik dat nou aan mijn kinderen uit, dat is toch opvoedkundig incorrect van KPN

Ik denk dan….nou mam of pap je bent een mierenneuker….en leg dat maar eens uit aan je kroost.

• Schoenmaat 42,
• Kledingmaat 42 maar gemiddeld iets langere armen en benen.
• Op de schouders echter vanwege een sportverleden maat44.
• De boezem krampachtig cupje A (ok…AA).

Mode is  dus voor mij iets waar ik al heel lang een haat liefde verhouding mee heb.

Mode, toen ik 12 was…hotpants..met zo’n rokje erover…brrr.
Daarna nog veel erger voor een lange plank ”gesmockte” bovenlijfjes op bloemetjesjurken.
Zie je het trouwens voor je: soulbroeken (strak om de billen met wijde pijpen)…maakte niet uit hoe wijd te pijpen waren…mijn maat 42  gepropt in schoenen met kurken plateauzolen, staken er steevast onderuit.
Maar ja je wilde erbij horen he.
Wat een verademing dat ik op de middelbare school tot niets wilde behoren daar waar het om kleding ging. Gewoon spijkerbroek, klompen of slippers, overhemden van mijn vader of india katoenen bloesjes en jurken. De klompen beschilderde ik wel zelf. Lekker alles bij elkaar scharrelen op het Waterlooplein.

Afijn, vandaag was het de kastenwisseldag en dan gooi ik eruit wat ik 2 seizoenen niet gedragen heb. Viel wel mee 1 grote zak goed spul.
Miskopen zitten er natuurlijk altijd tussen, maar inmiddels heb ik geleerd alleen te kopen wat IK leuk vind en waarvan ik denk dat het me staat.
Ook heel bewust soms extreme kleuren om op te vallen in een massa grijze muizen.
Maar ach heel soms zou ik wel alles maatje 36 willen hebben en een B-cupje…om toch eens in een strak gesmockt jurkje te kunnen lopen.
Mode…..mwah…..

Mijn bijdrage aan #wot een initiatief van Karin Ramaker

Eigenlijk willen mensen gewoon “gefopt” worden.
Neem het Social Media Stress verhaal van de zichzelf benoemde nationale academy en de domheid van de media daar ongecontroleerd op te springen.
Is er iemand van de “mediawijzen”die er ooit hardop kritische vragen over gesteld heeft?
Dubieus is echter dat niet alleen het NOS journaal doodleuk iemand  bevroeg van de zichzelf benoemde academy maar dat als gevolg daarvan er ook een vreselijk slechte uitzending van Debat op 2 over dit onderwerp.

MEDIAWIJSHEIDTESTJE:
KLIK HIER OM UPDATEN (ik garandeer veiligheid en een glimlach)
Klik dan ook niet op links in mails als onderstaande

Oftewel, zolang ik vandaag nog hoorde: ik ben 2 uur bezig geweest om uit te vogelen hoe ik iets kon wijzigen en het antwoord: klik op het potloodje, was…..zitten we nog opgescheept met een massa mensen die het lekker vinden op “gefopt”te worden.
Geen beter vermaak dan leedvermaak!

www.tafeldame.org
Met de buurvrouw waren we tijdens een luxe hapje uit, getuige van het feit dat zakelijke diners veelal genoten worden met meer mannen dan vrouwen. Ons idee was….bestel op tafeldame.org een tafeldame. Niets met gedoe achteraf en sexy dingen, gewoon een vrouw die met je mee-eet. Jij betaalt eten met een opslagje en eventueel de taxi . Subliem toch? Nooit uitgewerkt, wel uitgelachen.

www.watjeswater.nl
Mensen die theedrinken noem ik watjes, dus thee is watjeswater. Ene heer Blaak dacht ooit Brabantse thee te gaan verbouwen, dus ik als reseller, bij voorbaat dacht…kom watjeswater dan maar.

www.kerstbank.nl
De voedselbank heeft hulp nodig, zo rond kerst kun je daar dus je kerstpakket schenken. Gewoon zomaar. Maar ja, initiatief trek ik in mijn eentje mooi niet.

www.mbocommunity.nl
Ja wie wil dat nu niet, een zeer grote sterke MBO community…de andere variant www.mbo-community.nl hou ik nog even vast…je kunt niet weten.

www.cultuurcampus.nl
Wij wilden een tijd terug eens zien wat het programma van het UCK (Utrechts Centrum voor de Kunsten) was. Dat centrum bevindt zich op de Cultuurcampus in Vleuterweide. In mijn standaard zoekactie, tikte ik in cultuurcampus jammer, nu is ie van ons.

Tsja met een aanstaande crisis in het vooruitzicht, is verpatsen een onvoorstelbaar slim idee, toch?

Wie biedt, idee krijg je er gratis bij.

Dat als je dan op de link klikt, bij een commerciële organisatie aankomt op Facebook, die een (vast heel interessante) bijeenkomst organiseert.

Dat je dan acuut ontstresst wordt als je zo reactie zien van @dennismik

Nog even dit:
Ik ben geen expert, want dan zou ik me aan de ongeschreven regel houden, niet de volgers te overvoeren met nonsens Tweets (gezien mijn aantallen ontvolgers teveel de afgelopen dagen).
Maar ik ben wel een actief gebruiker van social media en krijg dus echt stress van de betweters, retweeters, like me’s en andere mediageilehijgers
Oh ja en een 06 nummer in een Linkedin profiel vind ik ook raar en koppelen van je Tweets aan je profiel daar ook. Zeker als je een veeltweeter bent met een wijntje op, leuk als je in je Linkedin profiel hebt staan dat je weer misselijk was of dat je collega’s zeurpieten zijn.

Hoewel ik gek ben op feestjes, heb ik niets met de door anderen bedachte dagen als Moederdag, Vaderdag en Valentijnsdag. Ik hou van spontane feestjes, etentjes en bijeenkomsten. Ook ben ik gek op het weggeven van een presentje, vooral als het er een is, die een ander blij maakt.

Ik hou meestal van mijn moeder, ik hou van mijn kinderen…geloof dat het vise verca ook zo is. Waarom dan in een stuip schieten en geld uitgeven op een dag dat anderen dat bepalen?
Daarbij komt, gezellig naar mamma zadelt mij op met de plichten van koken en aan de bak…mag ik die dag zelf kiezen, als het mij en niet de nationale kalender uitkomt?

Als ik dan gisteren ergens een paar trieste verhalen lees over moeders die helemaal geen Moederdag hebben, bijvoorbeeld omdat ze geen contact meer hebben met de kinderen of dat de reisafstand veel te groot is…krijg ik er geen tranen van in mijn ogen. Die verhalen worden rond deze tijd altijd vanuit de tranentrekkerij en 1 ooghoek belicht, gepubliceerd.

Een vreselijk lieve kaart van mijn dochter, die had toch een veel leukere activiteit play-off (alhoewel 3-1 verloren).
De oudste zoon genoot van een heerlijk romantisch en gezellig samenzijn in zijn eigen stulp met zijn liefste en heeft zijn gratis belminuten aan mij besteed
De jongste, was voorzien van een goed biertje een 3e helft aan het spelen.

Wat Moederdag zo goed maakt? Ik heb 3 gezonde en meestal gelukkige kinderen, die zelfbewust in het leven staan.  We hebben een goede relatie en we weten elkaar te vinden als het echt nodig is of als er wat te vieren valt.
Een gezonde moeder die ik ga bezoeken met Pinksteren, kunnen we 3 dagen genieten van cabaret in Den Hoorn.

De eerste van mijn nazaten (of voorzaten) die mij op Moederdag op een brunch durft te trakteren, straf ik terug met elk jaar: 2^e Kerstdag gourmetten, Dauwtrappen op Hemelvaartsdag, Stekjesmarkt op Luilak, Meubelboulevard op 2^e paasdag. Dan hou ik me nog in, want een dagje Huishoudbeurs en Libelle zomerweek heb ik als reserve.

Achter ons huis is een groenstrook waar ik regelmatig de pappa’s met hun zoontjes zie voetballen.
Gek genoeg, niet een golfballetjes slaan, hockeyballetje slaan of overgooien.

Veel jongetjes groeien op met de droom van hun vader: profvoetballer worden…of op z’n minst gewoon hoog spelen.

Mijn kinderen zijn opgegroeid in de dwang tot maximaal 1 sport per jaar, nadat ze hun diploma A en B behaald hadden. Omdat ik een handbalster was, stonden ze in de kinderwagen al aan de handballijn.
Dat betekende ook dat de eerste wedstrijd sport die ze beoefenden handbal was.

Omdat meisjes met haartjes, vlechtjes en jurkjes poedelen is mijn dochter na zwemmen en handbal dus ritmisch gym ingerold…alle vriendinnetjes deden het…dus zij moest ook.
Wat een gigantische zit was zo’n wedstrijd zeg….allemaal van die huppelmeisjes met ingewikkelde haarstructuurtjes (van die beugelelastiekjes in kleine staartjes en dan als matje getrokken), of een “invlecht ondersteboven”. Haar en pakjes kostten even veel tijd van de moeder als de inspanningen op de mat.
Daarnaast, waren ook de pakjes natuurlijk uniek en zat ik avond aan avond met dat vreselijke stretch velours, pakjes te puzzelen met de meest afwijkende applicaties.
Afijn….toen de trainster van de selectie vond dat ze zicht moest bemoeien met het dieet van een 10-jarige zijn we afgehaakt….anorexia kweek je maar in je eigen tijd.
Mijn dochter is door haar toen  niet onverdienstelijk maar niet al te hoog voetballende broers ook gaan voetballen.
Nog steeds (ze heeft tot haar 18^e tussen de mannen gevoetbald) is zij van de 3 de meest actieve. Nu even niet vanwege een knoeierij met haar enkel…maar toch. Morgen gaat haar team de play-offs in voor de 1^e klasse.
De mannen, ach ze spelen nog wel eens wat illegaal mee, maar profs zijn het niet geworden.

Ik zal nooit vergeten dat een teamgenootje van mijn jongste zoon, elke zaterdag madeliefjes plukkend op het veld, in de kleedkamer wat droef naar zijn vader keek.  Het joch stond bibberend op de handdoek, afgedroogd door de tegenstander en zijn vader en vroeg: Pap, als ik mijn voetbaldiploma heb…mag ik dan op judo?

Voor nu toitoitoi dames 1 van VV Maarssen!

Als oud OLC beheerder ga ik het toch eens van een andere kant bekijken?
In 1999 kreeg ik bij Gildevaart van mijn toenmalige afdelingsmanager bij Jaap van Zoest de opdracht richt een OLC in en beheer dat.
De inrichting en opstelling waren op dat moment revolutionair als je dat vergeleek met een gewoon klaslokaal. Mooie stoelen, bureaubladen met uitschuifrekken voor het toetsenbord en frontaal een beeldscherm. Eilanden in verschillende opstellingen, erg open dus.
Tussen de tafels met Pc’s door stond een leestafel, was er een (voor Horeca opleidingen) ruime bibliotheek en alle video’s (2 mooie kleine Tv’s met videogleuven en koptelefoons) konden individueel bekeken worden.
De werkruimte voor de beheerder was luxe, goede stoel, veel techniek, en massa’s diskettes. Ook een digitale camera (ja met een diskette) was uitleenbaar.
Bij het opstellen van de regels gingen we uit van alles wat er WEL mocht.
Als beheerder werd er van mij verwacht dat ik leerlingen ondersteunde en docenten stimuleerde met het gebruik van ICT in hun onderwijs. Let wel: vanwege mijn functie zat ik in OBP schaal 6 en mijn weledelgeleerde collega’s in schaal 10 en 11.
Ik bouwde een Newtonnet, onderwijs en voor het personeel, waar eigenlijk alles op stond. Informatie, roosters,  reserveren, links en nieuwsbrieven.
Een introductie programma door ons ontwikkeld ,noem het maar mediawijsheid en informatievaardigheden, stond op het bureaublad van de Pc’s.
Hoe zwaar is een hamburger van Burger King? Met de link naar Mac Donalds.
In de afdelingsplannen werd afgesproken dat er per jaar 2 opdrachten voor het OLC ontwikkeld werden.
Zo gebruikte ik voor het zoeken op internet door alle zoekmachines Copernicus en maakte voor warenkennis een startpagina Horeca. (Grassroots project)
In een wat later stadium werd er zelfs een ICT module in de niveau 4 opleiding XL opgenomen. Daar moesten leerlingen onder andere menukaarten maken, werken met Excel  voor voorraad beheer en mailen.
Ook leermeesters werden uitgenodigd in het OLC café en de collega’s van zorg en welzijn spijkerde ik bij door ook daarvoor OLC cafés op thema te organiseren.

Doordat ik heel vroeg bij ICT in het onderwijs betrokken raakte, bleef ik duwen en trekken aan digitalisering, didactiek en afstandsleren. Heel wat keren zaten we in de vakantie met een kleine Sony Vaio te proberen om van huis uit in een ELO te werken (first class).
De leerlingen waren graag in het OLC omdat ik ze liet gaan en liet experimenteren. Er was 1 verbod…die site met die dooie en lijken. Maar chatten, msn, mailen vond ik gewoon prima als ze mij maar konden vertellen wat en waarom. Met name niveau 1 leerlingen vonden het heerlijk in het OLC omdat ze daar gevarieerd en uitdagend getriggerd werden, door zoek opdrachten in boeken, video’s en internet met elkaar af te wisselen.
Na een paar jaar vertrok ik naar een andere plaats in de organisatie en ben inmiddels daar waar ik nu ben.
Het OLC heeft zoals ik deze week weer aan den lijve ondervond, veel docenten NIET gestimuleerd om zelf digitaal vaardiger te worden, zelf te ontwikkelen, actief ICT in het onderwijs in te zetten.
Met een goed ingericht OLC halen docenten de techniek de klas niet in, maar sturen de leerlingen naar de techniek toe.

Volgens mij is het OLC is geen achterhaald concept, het concept zou alleen vertaald moeten worden naar ALLE klaslokalen.
Klaslokalen zouden OPEN leercentra moeten zijn.
Het gewone klaslokaal anno 2012 is een achterhaald concept!

Bij mijn moeder op Texel hebben ze de namen van sponsoren van het dorpshuis, in bakstenen gegraveerd en daar een straatje van gelegd. Zo loop ik, als ik in Den Hoorn ben dus regelmatig over mijn moeder en vader heen.
Het mooie van een baksteen is, dat deze langer blijft bestaan dan ik. Ook maakt een baksteen altijd deel uit van een groter geheel om van nut te zijn. Anders is het gewoon een steen, waar je waarschijnlijk net op het verkeerde moment je teen tegen aan stoot die dan breekt.

Soms vraag ik me wel eens af, wat laat ik nou achter op de wereld, straks als ik er niet meer ben?
Ja, 3 kinderen (als het mee zit, misschien zelfs ooit kleinkinderen), maar echt iets van MIJ (of mijn hand).
Lekker fantaseren over de prachtige dichtbundel die een poëzieprijs gewonnen heeft, dat onvoorstelbaar goede boek dat een bestseller werd, dat schilderij dat door kunstcritici als “het is echt Kunst” afgeschilderd werd.

Als je een baksteen in een vijver gooit krijg je rimpelingen na de doffe plons.
Ik wil de plons van de baksteen zijn, daardoor worden dingen beweging gezet…..dat wil ik.

Mijn bijdrage aan #wot een initiatief van Karin Ramaker

Vandaag was ik naar Leeuwarden voor een Masterclass Schoolprofilering met Social Media, waar ik de kunst afkeek van Remco Pijpers. Volgende week mag ik zelf aan de slag…echt heel veel zin in!
Maar goed, Leeuwarden is niet naast de deur en mijn tafelgenoot had vandaag een rondje den Helder, Joure en weer naar huis.
Als je van die rare dagen maakt is het lekker om dan een verwenpunt te hebben, zo midden in de week.
Wij wonen in de netniet Vinex en hebben een mooi winkelcentrum, we gaan regelmatig naar Abrona, de prachtige plaats voor mensen met kansen.
Maar tot kort hadden we niet de uitpufplek om lekker babbelend, borrelend en etend bij te komen.
Sinds de #tweetup Leidsche Rijn, hebben we die plaats wel….Balijepark restaurant.

Gewoon midden in de woonwijk, is een oude boerderij opgelapt en heeft een slimme ondernemer het lef gehad er een restaurant te beginnen.
Slim, omdat je gewoon kunt zeggen, verwen mij maar…maar nog slimmer: optimaal gebruik van Social media.
Als je er eenmaal fysiek binnen bent…toch weer een onvoorstelbare personal touch.
Je wordt als vriend binnengehaald en de eigenaar komt aan het eind van de avond lekker een rondje babbelen en neemt de tijd om vragen te beantwoorden en uit te leggen.
Stil houden dit verhaal hoor, want midden in een woonwijk, voor Veldhuizenaren te belopen….was ook op woensdag avond de toko VOL.
Met 5 mensen laten ze bij Balijepark zien dat prijs/kwaliteit en met name gastvrijheid en zeer smakelijk eten makkelijk kan in deze crisistijd.
Klasse!! En ja…in Foursquare ben ik vanavond lekker burgemeester geworden.